nengnengneng.net

สงสัยมานานแล้วว่าทำไมบ้านเราถึงชอบแต่งตัว  ใส่เสื้อผ้าด้วยชุด  ด้วยสีที่เหมือนกัน  ไม่ว่าจะเรียนหนังสือ  หรือทำงาน  เรามักจะได้รับการร้องขอให้สวมเสื้อสีนั้น  สีนี้  ในวันนั้น  วันนี้  ตลอดมา ตอนเรียนหนังสือเคยถามครู-อาจารย์  ได้รับคำตอบว่าเพื่อเป็นการฝึกให้เรามีวินัย  และจะได้แยกแยะได้ว่าใครเป็นนักเรียนโรงเรียนไหน  เพราะเวลาไปแอบทำอะไรถ้าโดนจับได้มักจะบอกว่าเรียนอยู่ที่ที่ไม่ใช่โรงเรียนตัวเอง (เหตุผลนี้ผมชอบมาก) พอเรียนจบแล้วออกมาทำงานดีขึ้นมาบ้างนิดหน่อย  แต่เวลาไปอบรมนี่ซิครับ  บอกเป็นกฎ กติกา มารยาทมาเลยว่า ต้องใส่เสื้อสีนี้  กางเกงสีนี้  รองเท้าสีนี้ ร้องเพลงด้วยโน๊ตตัวเดียวกัน มันจะไปเพราะได้ยังไง มันต้องมีโน๊ตที่แตกต่างบ้าง มีคีย์ที่สูงบ้าง ต่ำบ้าง อย่างสวยงาม  มันถึงจะเป็นการประสานเสียงที่ไพเราะ

สมัครบัตรเครดิตซิตี้แบงค์ รับบัตรกำนัลเทสโก้โลตัส มูลค่า 500 บาท เฉพาะที่ Silkspan เท่านั้น ผมเกิดมาในหมู่บ้านที่ห่างไกลหมอ  ห่างไกลครูและห่างไกลจากหลายอย่าง  ห่างจากที่ตั้งของศาลากลางจังหวัดเก้าสิบห้ากิโลเมตร  แน่นอนว่าผู้ที่ทำคลอดผมเป็นหมอตำแยที่อยู่ใกล้แม่ผมมากกว่าหมอประจำโรงพยาบาล เติบโตมาแบบจูงวัว  เลี้ยงควาย  ใช้ชีวิตตามประสาคนบ้านนอกทั่ว ๆ ไป  พออายุครบเกณฑ์เรียนหนังสือก็เข้าเรียนโรงเรียนประจำหมู่บ้าน  โรงเรียนที่มีครูผ่านมาแล้วก็ผ่านไป เมื่อมีครูคนใหม่มา  แม่มักจะให้มาพักที่บ้านของเรา  บ้านของเราที่มีห้องนอนเล็ก ๆ ไว้ให้พอพักอาศัยได้คนหนึ่ง  แม่ให้พักด้วยความเต็มใจ  ไม่คิดค่าเช่าค่าอะไรทั้งนั้น  ผมเห็นอย่างนี้จนชินและผมก็ไม่เคยถามแม่สักทีว่าทำไมแม่ถึงทำอย่างนั้น ไม่ถามจนกระทั่งถึงตอนนี้  ผมคิดว่าแม่คงมีเหตุผลของแม่  จนเมื่อไม่นานมานี้แม่ได้เล่าให้ฟังตามประสาผู้เฒ่าที่นึกถึงความหลัง  แม่บอกว่าที่ให้ที่พักพิงแก่ผู้อื่นที่เขามาบ้านเรา  ต้อนรับเขาเหมือนญาติสนิทนั้น  แม่หวังว่าในอนาคตถ้าหากลูกของแม่ไป(รับราชการ)ที่อื่น  จะได้มีคนต้อนรับขับสู้  ถึงจะไม่เท่ากับที่แม่ทำไว้แค่มีบ้างก็ยังดี ผมได้ฟังแล้วนึกถึงตัวเอง  ผมก็เป็นเหมือนครูที่ผมเคยเห็นตอนเด็กมาอยู่ต่างบ้านต่างเมืองแค่ได้ยินเสียง มาเด้อกินข้าว ก็ดีใจแล้ว ต้องบอกว่าวิสัยทัศน์ของแม่สุดยอด  ไม่ว่ายังไงแม่ก็ยังห่วงลูกเสมอห่วงแบบที่ผมเองยังนึกไม่ถึงเลยนะเนี่ย ภาพประกอบจาก : www.chomthai.com