nengnengneng.net

ผม(สามเหน่ง)ได้เคยพูดไปหลายที  หลายโอกาส  หลายสถานที่แล้วว่า  คนที่จะพึ่งตนเองได้นั้น  สิ่งที่สำคัญที่สุดคือใจ  ใจต้องพร้อมที่จะอยู่อย่างพึ่งตนเอง  ถ้าใจของเราไม่พร้อมเราจะทำอะไรไม่ได้เลย  เพราะฉะนั้นใจสำคัญที่สุด  เมื่อเราตั้งใจอย่างแน่วแน่ที่จะพาครัวเรือนอยู่อย่างพึ่งตนเองแล้ว  มันสำเร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว  ที่เหลืออาศัยความขยัน  ความอดทนของเราเองว่าจะทำได้มั้ย กิจกรรมพึ่งตนเองที่ผม(สามเหน่ง)ได้บอกท่านทั้งหลายไปแล้วคือการทำบัญชีครัวเรือน  ทุกท่านคงทำกันได้แล้ว  กิจกรรมเพื่อการพึ่งตนเองอีกสองกิจกรรมคือ  การลดรายจ่าย  และการเพิ่มรายได้  มาดูอันแรกกันเลยครับ กิจกรรมลดรายจ่าย  จะลดรายการไหนท่านสามารถดูได้จากบัญชีครัวเรือนที่ท่านได้ทำไว้  รายรับกับรายจ่ายมันพอดีกันมั้ย  ให้ตรวจสอบดู  ถ้าท่านเห็นว่ารายจ่ายรายการไหนที่มันมากเกินไป  รายจ่ายตัวไหนที่มันไม่เหมาะสม  รายจ่ายตัวไหนที่มันแพงเกินไป  ให้ท่านพิจารณาว่าจะลดตัวไหน  จะเลิกตัวไหน  แต่ถ้ามันจำเป็นอยู่  ท่านก็มาพิจารณาว่ามันมีวิธีการไหนบ้างที่จะทำให้ค่าใช้จ่ายนี้มันลดลงบ้าง  อย่างเช่น  ถ้าหากว่าท่านเป็นเกษตรกร  ปัจจัยการผลิตอย่างปุ๋ยเคมีแพงมาก  ท่านก็ทำการผลิตใช้เอง  อย่างนี้เป็นต้น กิจกรรมอันต่อมาคือการเพิ่มรายได้  เมื่อท่านทั้งหลายได้พากันประหยัด  อดออม  เป็นการลดรายจ่ายอีกทางหนึ่งแล้ว  ท่านก็ต้องหาทางเพิ่มรายได้ให้กับครัวเรือนของท่าน  อย่างเช่นการหาอาชีพเสริมเข้ามาช่วย  หรือถ้าหากว่าไม่มีความสามารถในอาชีพอย่างอื่น  ท่านต้องขยันให้มากกว่าเดิม  เพื่อทำให้มีรายได้เพิ่มมากขึ้น  แต่อย่าลืมเรื่องความพอดี  ไม่ใช่อดหลับ  อดนอน  ทำงานเพื่อให้ได้เงินมากขึ้นมันไม่คุ้มหรอกครับ อย่าลืมนะครับ  สิ่งสำคัญที่สุดของการพึ่งตนเองคือใจครับ  ถ้าใจของเราไม่รู้จักกับคำว่าพอ  เราจะไม่มีความสุข  และเราจะอยู่อย่างพึ่งตนเองไม่ได้…วันนี้ขอจบแค่นี้ก่อน

วันประวัติศาสตร์ทางการเมือง  26  กุมภาพันธ์ได้ผ่านพ้นมาแล้ว  ผลการตัดสินเป็นอย่างไรทุกท่านคงทราบแล้ว  และมันก็ได้นำการเมืองมาสู่มุมอับที่ไม่มีทางที่จะเดินไปต่อได้อีกแล้ว  ถ้าไม่มีเหตุการณ์รุนแรงเกิดขึ้นมันคงจะไม่จบง่าย ๆ ประวัติศาสตร์ทางการเมืองของไทยได้บอกไว้หลายครั้งแล้วว่า  ถ้าไม่มีเหตุความรุนแรง  ถ้าไม่มีคนตาย  คนที่เป็นผู้นำคงไม่หยุดคิดหรอกครับ  ทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาตั้งแต่ปี 49 ไม่ว่าจะด้วยมือของคนไทยเองหรือมือของมหามิตรที่อยู่แดนไกล  มันได้บอกให้เราได้รู้ว่านับจากวันนี้ต่อไปในอนาคต  เราต้องอยู่อย่างพึ่งตนเองแล้วครับ เลิกคิดที่จะพึ่งพาภายนอกโดยเฉพาะการพึ่งพาภาครัฐ  พึ่งไม่ได้หรอกครับ  ปล่อยให้เขาทะเลาะกันไป  รบราฆ่าฟันกันไป  ใครจะพูดอย่างไรไม่มีใครฟังหรอกครับ  คนที่นั่งหัวเราะอยู่อาจเป็นมหามิตรจมูกโด่งจากแดนไกลก็เป็นได้  เราต้องหาทางพึ่งพาตัวเองให้ได้  ใครที่ทำก่อนแล้วประสบผลสำเร็จต้องมาช่วยเหลือเพื่อนบ้าน  คอยแนะนำเขา  เอาประสบการณ์ของตัวเองไปบอกต่อ  เหมือนที่ผมนายเหน่งพยายามนำประสบการณ์ที่ตัวเองพบเห็นที่เขาเป็นผู้ที่ดำเนินชีวิตแบบพอเพียง  มาบอกเล่าให้พี่น้องได้ฟังกัน  เริ่มกันที่การทำบัญชีครัวเรือนที่ผมได้เล่าไปบ้างแล้วใน เศรษฐกิจพอเพียงอีกสักที ว่าได้มาจด  จ่ายไปจด  ทำให้เป็นนิสัย  ในตอนนี้ผมนายเหน่งจะมาขยายความกันต่อครับ ต้องยอมรับกันตามความจริงว่า  ในหมู่บ้านนั้นหาคนที่จะมาทำบัญชีครัวเรือนเป็นประจำนั้นยากเต็มที  ส่วนมากหน่วยงานราชการนำสมุดบัญชีมาแจกชาวบ้านเขาก็ทำแค่นั้นล่ะครับ  หมดแล้วหมดเลยไม่ทำต่อ  และที่สำคัญคือการลงรายการ  รายรับ  ในบัญชีครัวเรือน  มักจะลงเฉพาะที่เป็นตัวเงินเท่านั้น  รายรับที่ไม่เป็นตัวเงินไม่นำมาลงด้วย  เช่น  ทิดเคนหาปลาได้มาสองตัวคิดเป็เงินเท่าไรต้องนำมาลงไว้ว่ารายรับมีกี่บาทวงเล็บไว้ด้วยว่า  เป็นรายได้ที่ไม่ใช่ตัวเงิน  แล้วในตอนเย็นเอาบัญชีนั้นมาตรวจสอบอีกทีว่าในวันนั้นมีรายการตัวไหนมาก  รายรับหรือรายจ่าย  ถ้ารายจ่ายมากตรวจต่อไปอีกว่ามีอะไรบ้างที่ไม่สมควรจ่าย  คราวต่อไป  วันต่อไปก็ให้ลดลงแล้ชีวิตจะมีความสุข