ความพอเพียงแบบคนเมือง แบบที่เหน่งเหน่งบล็อกทำอยู่ตอนนี้นั้น อยากบอกว่าเป้นตัวอย่างที่ไม่ดี ไม่ควรเอาเยี่ยงอย่างแต่ เหน่งเหน่งบล็อกอยากเล่าให้ฟังว่าความพอเพียงแบบคนเมืองตามแนวทางที่เหน่งเหน่งบล็อกได้เห็นได้ทำอยู่นั้นเป็นอย่างไรบ้าง ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่า ที่อยู่อาศัยหรือบ้านของคนเมืองกับคนชนบทนั้นต่างกันอย่างแน่นอน บ้านของคนชนบทหรือชาวบ้านนั้นมีพื้นที่ว่างอยู่มากเหมาะสำหรับการปลูกผักสวนครัวที่เป็นกิจกรรมที่ช่วยเราลดรายจ่ายไปได้มากโขอยู่ แต่ว่าบ้านของคนเมืองหรือชาวเมืองส่วนมากแล้วจะเป็นบ้านจัดสรรคือ ลักษณะของตัวบ้าน แบบบ้าน พื้นที่ของบ้านจะเป็นแบบเดียวกันทุกหลัง และในบ้านนั้นยังหาพื้นที่ว่างที่จะปลูกอะไรไม่ได้เลย ชาวเมืองทั้งหลายถ้าจะใช้ชีวิตแบบพอเพียงเหมือนชาวบ้าน ก็ต้องอาศัยกระถางกัน จะปลูกอะไรก็ต้องปลูกในกระถาง หรือบางคนโชคดีหน่อยในบริเวณบ้านมีพื้นที่นิดหน่อยพอได้อาศัยปลูกพืชผักอะไรสักเล็กน้อยไวักินบ้าง เช่น กะเพรา พริก หอม ข่า ตะไคร้ อะไรพวกนี้ อย่างที่บ้านผมก็มีต้นกะเพราอยู่ในกระถาง พอได้อาศัย ถึงแม้จะมีแค่กระถางเดียว แต่ใช้ประโยชน์จากมันได้คุ้มค่าจริง ๆ บ้านบางบ้านเขาทำบล็อกไว้ปลูกที่หน้าบ้าน ข้างบ้านก็มี ดู ๆ ไปเหมือนชาวบ้านมีรั้วที่กินได้ ชาวเมืองก็มีเหมือนกัน มันช่วยลดต้นทุนไปได้เยอะเหมือนกัน มองแบบวันต่อวันเราจะมองไม่ค่อยออก ต้องมองเป็นปีถึงจะมองเห็นได้ชัดเจน ยิ่งถ้าครัวเรือนไหนทำบัญชีครัวเรือนไปด้วย จะทำให้มองเห็นได้อย่างชัดเจนที่สุด
Blog Archives
ความพอเพียงแบบคนเมือง
February 5, 2010อุตสาหกรรมมาบตาพุด
February 4, 2010กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในสมัยที่ผมจบการศึกษาใหม่ ๆ ได้เข้าไปคลุกฝุ่น อาบแดด แถวนิคมอุตสาหกรรมมาบตาพุด และนิคมอื่น ๆ อีกหลายแห่งในจังหวัดระยอง และชลบุรี ความรู้สึกในตอนนั้นตื่นเต้นจังเลยที่จะได้เห็นทะเล ดีใจตามประสาคนบ้านนอก ลูกอีสานที่เกิดมาไม่เคยเห็นทะเลกับเขาเลย นอกจากจะได้เห็นทะเลแล้วยังจะได้เล่นน้ำทะเลอีก แล้วยังมีความภูมิใจที่มีส่วนในการก่อร่างสร้างเศรษฐกิจในมาบตาพุด รัฐบาลบอกกับชาวบ้านว่าเราจะเป็นเสือ เราจะเป็นนิค ด้วยวัยที่กำลังคะนอง ไม่มองไปถึงหรอกครับอนาคต เพื่อน เอ มาบตาพุด เล่าให้ฟังว่าในตอนนี้ อากาศ น้ำ เต็มไปด้วยสารเคมี เคยถามเพื่อน เอ มาบตาพุด ว่าทำไมไม่ย้ายออกไปที่อื่น ยังไงซะเพื่อนก็เป็นข้าราชการ ย้ายไปที่ไหน อยากไปภาคไหน ที่ไหน ได้อยู่แล้ว ย้ายไปได้ง่ายกว่าคนที่ทำงานภาคอุตสาหกรรมอยู่แล้ว แต่เพื่อน เอ บอกว่าพ่อ แม่ ไม่ยอมไปไหน จะยกเหตุผลว่าอย่างไรก็ไม่ยอมท่าเดียว ก็เลยไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร ทนมันไปอย่างนั้น อยู่กันไปอย่างนั้น อนาคตจะเป็นอย่างไร ตอนนี้ยังไม่รู้ ชาวบ้านอยากมีชีวิตที่ปลอดภัย คนอุตสาหกรรมก็กลัวนักลงทุนถอนตัวจากมาบตาพุด ผมเชื่อว่าคนระยอง และแถว ๆ นั้นที่มีโรงงานอุตสาหกรรมอยู่ในพื้นที่ อยากที่จะหายใจอย่างเต็มปอด ยังอยากที่จะมีน้ำกิน [...]
สองล้อพอเพียง
February 3, 2010งานประจำที่ทำอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน สิ่งที่ขาดไม่ได้คือการเดินทาง ไม่ได้หมายความว่ามีตำแหน่งหน้าที่ที่ต้องเดินทางไปนั่นมานี่อย่างนี้ แต่หมายความถึงการเดินทางไปทำงานที่ไกลจากบ้าน (เช่า) ที่ตัวเองพักอาศัยอยู่ ในวันหนึ่ง ๆ ผมเดินทางไปทำงานไปกลับประมาณ 100 กิโลเมตร ก็ได้อาศัยเจ้าสองล้อพอเพียงเป็นพาหนะเดินทางไปอย่างซื่อสัตย์ (เมื่อเช้าชักจะไม่แล้ว) ไม่เคยเหนื่อย ไม่เคยบ่น คนที่เหนื่อย คนที่บ่น กลับเป็นเจ้าของของเจ้าสองล้อพอเพียงเอง ด้วยอายุที่มากขึ้น สังขารก็ร่วงโรยไปตามกาลเวลา อาศัยความเคยชินในการเดินทางทุก ๆ วัน ทำให้ทนทานกับสภาพแบบนี้ได้ และปลอบใจตัวเองว่าคนอื่นยังทำได้ ตัวเองต้องทำได้ ไอ้ครั้นจะอาศัยรถโดยสารประจำทางก็ไม่สะดวก อีกทั้งค่าใช้จ่ายพอ ๆ กับใช้เจ้าสองล้อพอเพียง ซึ่งมันก็พอเพียงสมชื่อ จ่ายค่าน้ำมันหลักสิบบาทไม่ถึงหลักร้อยก็มาถึงที่ทำงานได้ กลับถึงบ้านยังวิ่งไปซื้อกับข้าวได้อีกสองสามรอบ ยิ่งในตอนนี้ไม่มีฝนแล้ว (คิดว่าอย่างนั้น) ยิ่งสบายมาก ร้อนหน่อยก็ทนเอา เพื่อนร่วมทางก็ไม่น้อย มีทั้งที่ไปใกล้ มีทั้งที่ไปไกล แต่ทุกคนมีน้ำใจที่ดีต่อกัน แม้จะไม่เคยคุยกันสักคำ แต่พอเจอกันก็ทักทายกันด้วยภาษาของเจ้าสองล้อพอเพียง สักคำสองคำ พอได้ชื่นใจแล้วก็ไปต่ออย่างพอเพียง ในการเดินทางทั้งขาไปตอนเช้าและขากลับตอนเย็น พยายามอย่างยิ่งที่จะมองหาวัตถุดิบ (และวัตถุสุก) ในการนำมาบรรเลงในเหน่งเหน่งบล็อก เพื่อให้คุณผู้อ่าน (ที่มีเพียงคนเดียว) ได้ร่วมรับรู้ไปด้วย ว่าในการเดินทางในทุก ๆ วันของผม [...]
บุญเดือนสี่
February 2, 2010หายหน้าหายตาไปจากเหน่งเหน่งบล็อกหนึ่งวัน ไม่ได้ย่างกรายเข้าไปใกล้คอมเลย เมื่อวานผม (เหน่งเหน่งบล็อก) และผองเพื่อน ได้ชวนกันไปร่วมงานบุญเดือนสี่ หรือบุญผะเหวด (ตามสำเนียงของชาวอีสาน) ที่บ้านโคกก่อง ในวันที่ผมและผองเพื่อนไปร่วมงานบุญเดือนสี่นั้น เป็นวันที่ชาวบ้านจากหมู่บ้านต่าง ๆ ทั้งจากในตำบล และจากตำบลอื่น ๆ ที่ใกล้เคียงกันนำกัณฑ์มาถวายที่วัด กัณฑ์คือต้นเงินที่ชาวบ้านกลุ่มเล็ก ๆ หรือใหญ่ ๆ พากันบริจาคและช่วยกันบอกบุญ เชิญชวนคนอื่น ๆ ให้มาทำบุญ โดยการนำเงิน (ส่วนมากจะเป็นใบละยี่สิบบาท) ไปแนบกับไม้แล้วนำไปเสียบต้นไม้ (ปลอม) ที่ชาวบ้านทำขึ้นมาให้มีลักษณะเหมือนต้นไม้ และเงินก็เหมือนใบไม้ เรียกกันว่าต้นเงิน แล้วนำไปถวายวัด ในตอนกลางคืนมีมหรสพสมโภช ที่ชาวบ้านชอบมากที่สุดคือหมอลำ และที่ขาดไม่ได้เวลาที่มีหมอลำคือ วัยรุ่นตีกัน เมื่อก่อนตอนที่ผมเป็นหนุ่ม (ไม่อยากบอกว่าแก่แล้ว) การตีกันเพื่อแสดงให้เห็นว่าตัวเองแน่แบบนี้ไม่มีหรอกครับ เรามีเรื่องไม่พอใจกับใครเรานัดกันมาคุยกันเลยแล้วก็จบกันไป อาจจะมีบ้างที่มีการลงไม้ลงมือกัน แต่ประเภทปาระเบิดให้คนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวเดือดร้อนไปด้วยนี้ไม่มีแน่นอน
เราจะไปทางไหนดี
January 22, 2010ผมทำเหน่งเหน่งบล็อกขึ้นมา เพื่อต้องการนำบทความ ความคิดเห็นของตัวเองมาเผยแพร่ให้คนอื่นได้รับรู้ แต่ไม่ทราบว่าจะกระจายการรับรู้ได้มากขนาดไหน ตอนนี้มีคนเข้ามาดูเหน่งเหน่งบล็อกเพียงคนเดียวคือผมเอง แหะ แหะ หวังไว้ว่าอีกไม่นานเกินรอจะมีคนอื่น ๆ เข้ามาเยี่ยมชมเหน่งเหน่งบล็อกบ้าง เรื่องราวที่นำมาเล่าให้ท่านได้รับรู้เป็นเรื่องใกล้ตัวของพวกเราทุกคนนี่ล่ะครับ เรื่องของความพอเพียง เรื่องของเศรษฐกิจพอเพียง ที่พวกเรามีแต่พูด แต่ไม่เคยนำไปปฏิบัติเลย แต่ก็อย่างว่าล่ะครับการจะทำตัวให้พอเพียง ด้วยการนำเอาเศรษฐกิจพอเพียงมาปรับใช้นั้น เป็นเรื่องที่ทำยากพอสมควร แล้วเราจะไปทางไหนล่ะครับพี่น้อง จะไปทางทุนนิยมหรือจะไปทางเศรษฐกิจพอเพียง เมื่อสิบปีที่ผ่านมาคนเชื่อว่าโลกาภิวัตน์จะทำให้โลกนี้มีระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยมเพียงอย่างเดียว (ก็จีนยังเป็นเลย) ประเทศที่มีทุนมากจะเข้าไปครอบประเทศที่มีทุนน้อย แบบเข้าไปซื้อกิจการ เข้าไปลงทุน เป็นการล่าอาณานิคมแบบใหม่ อย่างประเทศไทยก็มีข่าวเรื่องเศรษฐีชาวตะวันออกกลางมาซื้อและเช่าที่นาของคนไทยปลูกข้าวเลยครับ ไม่รู้ว่าได้ไปมากขนาดไหน ในอนาคตจะบอกลูกหลานคนไทยว่าเราไม่เคยเป็นเมืองขึ้นของใครไม่ได้อีกแล้ว ตอนนี้มองไปทางไหนก็มีแต่ทุนต่างชาติทั้งนั้นเลย ทุนนิยมดีหรือเปล่า พอเพียงดีหรือไม่ และเราจะไปทางไหน เป็นคำถามที่ใครหลายคนต่างก็อยากได้คำตอบ ท่านทั้งหลายเห็นวิกฤติเศรษฐกิจที่ผ่านมาหรือเปล่าครับ สาเหตุที่มันเกิดขึ้นเกิดจากฟองสบู่ครับ มีการเก็งกำไรกันมาก ต้นทุนที่แท้จริงอยู่ตรงไหนก็ไม่รู้ หลาย ๆ ประเทศเริ่มมองหาระบบเศรษฐกิจแบบใหม่ที่ไม่ใช่ทุนนิยมกันแล้ว (หรือว่าทุนนิยมกำลังจะตาย) และตัวเลือกที่ประเทศต่าง ๆ พากันพูดถึงว่าจะนำพาให้ประเทศอยู่รอดปลอดภัยคือ เศรษฐกิจแบบพอเพียง ที่บ้านเราไม่สนใจใยดีกับเขาเลย ถึงเวลาแล้วหรือยังครับ ที่เราจะปรับตัวเอง ปรับใจ พาตัวเองและครอบครัวเข้าสู่วิถีชีวิตแบบพอเพียง มีความเป็นอยู่ที่พอดี ประหยัด อดออม อดทน [...]