Blog Archives

จากใจคนพอชอ

December 26, 2011

“ผู้บริหาร  หัวหน้าส่วน  เพื่อนพนักงานที่รักทุกท่านครับ  ตลอดปี  2554  ที่กำลังจะผ่านไปในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้  เราได้ร่วมกันทำหลายสิ่งหลายอย่างด้วยกันมา  หลายเรื่อง  หลายอย่างเราทำได้ดี  ในขณะที่ยังมีอีกหลายอย่างที่เกิดความผิดพลาดขึ้น  ซึ่งไม่ว่าสิ่งนั้นจะเกิดจากความไม่รู้หรืออะไรก็แล้วแต่  ผมถือว่านั่นเป็นสิ่งที่เราต้องเรียนรู้และจะต้องปรับปรุงแก้ไขในปีต่อไป  ความผิดพลาดทั้งหลายทั้งปวงที่เกิดขึ้นนั้นผมรู้แล้วครับว่ามันผิดพลาด  และผมก็ยอมรับว่ามันผิดพลาด  ในการแก้ไขปัญหาเหล่านี้ผมต้องการเพียงแค่ความเชื่อจากหัวหน้าเท่านั้นแหละครับ  เชื่อผม  เชื่อเรา  อย่าเชื่อคนอื่น” ข้อความข้างต้นนั้นผมร่างไว้เผื่อมีโอกาสได้พูดในงานเลี้ยงปีใหม่ของพวกเราเองครับ  ถ้าหากว่าไม่ได้พูด  ก็เผื่อผู้บริหาร  และหัวหน้าจะได้มีโอกาสมาเห็นในที่นี่บ้าง…ก็เท่านั้น

ให้มันเป็นไป

May 14, 2010

คนพอชอนั่งทบทวนความเป็นมาและเป็นไปในวิถีชีวิตน้อย ๆ นี้  เคยทำอะไรสำเร็จกับเขาบ้างมั้ย  เคยทำอะไรที่มันผิดพลาดบ้างมั้ย  คำตอบข้อสุดท้ายดูจะมีมากกว่าข้อแรก เคยถามตัวเองอยู่บ่อย ๆ คำว่าประสพความสำเร็จในชีวิตเป็นแบบไหน  มีกิจการใหญ่โตเป็นของตัวเองเหมือนเพื่อนบางคนและหลายคน  วันหยุดออกรอบเล่นกอล์ฟทั้งวัน  อย่างคนพอชอที่นั่งปลูกผักลงกระถางในวันหยุดเป็นความสำเร็จมั้ย ความผิดพลาดที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตนี้มีมากมายเหลือเกิน  มากจนผมเกิดความฟุ้งซ่าน  จนมีคนบางคนบอกว่า  ชีวิตคนมันก็เป็นแบบนี้มันอยู่ที่มุมมองของคนว่ามองเรื่องนี้แบบไหน ใครคนนั้นบอกว่า ปล่อยให้มันเป็นไปเถอะ  ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นไปตามเหตุและผลของมัน  ลองปล่อยให้มันเป็นไปตามทางของมันบ้าง  ไม่ต้องไปควบคุมอะไรมันมาก  แล้วมันจะเป็นไปตามธรรมชาติของมัน ผมกำลังพยายามที่จะเป็นอย่างนั้นเหมือนกัน  ปล่อยให้อะไรมันเป็นไปตามธรรมชาติของมัน…ให้มันเป็นไป

ทำผิดอย่างสวยงาม

January 26, 2010

อาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าในเวลาไม่นานนับจากนี้  ภาพยามเย็นในตอนนี้ถ้าหากเป็นคนอื่นคงอธิบายได้ว่ามันสวยงามเพียงใด  เพียงแต่ตอนนี้ผมไม่มีกะจิตกะใจที่จะพิจารณา  ชื่นชม  ดื่มด่ำความสวยงามของอาทิตย์อัสดงได้หรอก  จิตใจของผมในตอนนี้  กำลังนึกถึงการกระทำของตัวเองและเพื่อนเมื่อตอนบ่ายที่ผ่านมา  ผมไม่น่าจะใจร้อน  วู่วามขนาดนั้นเลย  นึกมาถึงตอนนี้อยากย้อนเวลากลับไปได้จังเลย  จะได้แก้ไขความผิดพลาดของตัวเอง  ผมไม่น่าทำผิดพลาดขนาดนี้เลยได้แต่นึกอย่างนี้แหละว่า  ผมไม่น่าทำผิดพลาดขนาดนี้เลย   เอาเถอะในเมื่อมันแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วทำให้นึกถึงคำสอนของหลวงพี่ ถ้าจะถามว่าใครเคยทำความผิดบ้าง  แทบทุกคนคงจะเคยทำความผิดกันมาบ้าง  มากบ้าง  น้อยบ้าง  แตกต่างกันไปในแต่ละคน  ถ้าทำผิดแล้วยอมรับผิด  โลกนี้คงจะสดใสขึ้น  คงจะทำให้โลกร้อนน้อยลง  แต่ความจริงมันไม่ได้เป็นแบบนั้น  ทำผิดแล้วมักจะไม่ยอมรับผิดกัน  มิหนำซ้ำยังบอกอีกว่า โดนใส่ร้าย  ถูกกล่าวหา สารพัดที่จะหาข้อแก้ตัวกันไป  คนเรามันก็เป็นอย่างนี้  ทำผิด  ทำเลว  ทำชั่ว  อย่างไรต้องเก็บไว้เป็นความลับ  รักษาหน้าตาไว้ก่อน  ต้องรักษาภาพของตัวเองให้ดูดีไว้ก่อน ในความเป็นจริง  ไม่มีใครหรอกที่ไม่เคยทำผิดพลาด  คุณจะเก่ง  คุณจะดี  ขนาดไหน  ก็ต้องมีวันที่คุณพลาดเข้าสักวัน  ความผิดพลาดเป็นเรื่องธรรมดาของคนเรา  คนที่ไม่เคยทำผิดคงมีแต่คนที่ไม่ยอมทำอะไรเลยเท่านั้นแหละ  ปัญหาของมันไม่ได้อยู่ที่  คนเราทำผิดได้หรือไม่ได้ แต่ว่ามันอยู่ที่  เรามีความรู้สึกอย่างไรต่อความผิดนั้น  ยอมรับ หรือ  โทษคนอื่น