ผมหลงไหลศิลปและปรัชญาตะวันออกมานานหลายนานแล้ว  พอไปเห็นที่ไหนมักจะถ่ายภาพเก็บไว้  และมีหลายครั้งที่ภาพเหล่านั้นหายไปกับกาลเวลา  แต่ยังติดตาติดใจผมอยู่ไม่เลือนหายไปไหน  และคราวที่ไปสวนสมุนไพรสมเด็จพระเทพฯ  ระยอง  ผมได้เห็นสวนเซนสวยแบบนี้ที่ข้างทางเข้าอาคาร  เลยถ่ายภาพเก็บมาฝาก…แม้จะไม่มีมุมสวยเลยก็ตาม (ฮา)

สวนเซนหลายคนถือว่าเป็นศิลปะที่มีชีวิต  แม้มองดูแล้วเหมือนกับว่ามันเป็นสวนที่แห้งแล้ง  เพราะมีแค่หินกรวด  แต่ในหินกรวดนั้นน่ะมีน้ำตก  มีต้นไม้  มีอะไรอื่นอีกที่สวนควรจะมี  เพียงแต่แต่ละคนมองเห็นได้ต่างกัน  นี่แหละที่ผมชอบ

ชอบที่มันมีอะไรมากมายที่ซ่อนอยู่  ความหมายเชิงปรัชญาในการดำรงชีวิต  และที่เด่นจะเป็นมุมมองของแต่ละคน  ยืนอยู่จุดเดียวกัน  มองลงไปในมุมเดียวกัน  คนสองคนเห็นไม่เหมือนกัน