nengnengneng.net

จากวันนั้น…วันที่ผมทำบล็อกแห่งนี้ขึ้นมา  แบบของฟรีก่อนแล้วอดใจไม่ไหวแปลงร่างเป็น nengnengneng.net แล้วก็เริ่มโพสแรกเมื่อต้นปีมานี้ ถึงวันนี้…วันที่มีคนเข้ามาเยี่ยมชมบล็อกแห่งนี้มาก…มากจนผมตกใจ ผมเคยบอกเสมอมาว่า  ผมพอใจในจำนวนคนที่เข้ามาระดับร้อยคน  ถ้ามีมากกว่านั้น  ผมกลัวครับ  กลัวว่าจะจัดการไม่ได้ ผมคิดว่าที่คนเข้ามามากอย่างนี้อาจเป็นเพราะว่า  คนพอชอไม่ได้ตั้งใจก็เป็นได้  เมื่อวันสองวันที่ผ่านมา  คนพอชอทั้งหลายพากันเร่งมือบันทึกข้อมูลเบี้ยยังชีพกัน (รวมทั้งตัวผมเอง) แล้วมันเข้าเว็บเพื่อบันทึกไม่ได้ บังเอิญอย่างเหลือเชื่อว่า  ในการค้นหาข้อมูลใน google ว่า ระบบสารสนเทศการจัดการฐานข้อมูลเบี้ยยังชีพขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ที่คนพอชอชอบใช้นั้น google จะบอกมาว่ามี บล็อกเรื่องโม้ เรื่องบ่น ของคนพอชอ อยู่ในอันดับที่สาม พอเข้าเว็บที่ต้องการเข้าไม่ได้  คนเลยสงสัยว่าไอ้นี่มันคือใคร  ลองเข้าไปดูสักหน่อยซิ  ผิดหวังบ้าง  สมหวังบ้าง  ไม่ว่ากัน จากวันนั้น…ถึงวันนี้  มันมีพัฒนาการขึ้นมาเรื่อย ๆ เหมือนกับเด็กน้อยเริ่มเติบโตขึ้นมา  ได้รับการอบรม  สั่งสอนจากพ่อ  แม่  ญาติพี่นอง  รวมทั้งเรียนรู้ด้วยตัวเองบ้างตามประสา ยังยืนยัน  นั่งยัน  และนอนยันว่า  แนวทางของบล็อกแห่งนี้เป็นเรื่องที่เจ้าของบล็อกรู้อยู่เพียงเรื่องเดียวเท่านั้น  ถึงแม้จะไม่เชี่ยวชาญ  แต่อยากบันทึกไว้เล่าให้ลูกหลานฟังในยามแก่ชราว่า  เรื่องมันเป็นอย่างนี้นะ ขอบคุณทุกความเห็น…ขอบคุณมือที่มองไม่เห็นด้วยครับที่คลิกเข้ามาดู…ขอบคุณ