ผมนั่งอยู่ตรงนี้มานานมากแล้ว มองออกไปด้านนอกหน้าต่างดูเหมือนฝนจะตก ไม่รู้ว่าเป็นฤดูไหนกันแน่ เด็ก ๆ บางคนปั่นรถถีบออกมานอกนอกรั้วบ้าน โดยมีแม่คอยวิ่งตามประกบ น้อง ๆ นักศึกษาทั้งชายและหญิงจับกลุ่มนั่งคุยกันอยู่หน้าบ้านที่เช่าอยู่ คนหนุ่มและคนแก่สามสี่คนพากันเดินออกกำลังกาย ภาพต่าง ๆ เหล่านี้ผมเห็นจนชินตาแล้ว หลังจากนั่งคิดเรื่องโม้เขียนบล็อกมานาน ก็บล็อก เรื่องโม้ เรื่องบ่น ของคนพอชอ nengnengneng.net นี่ล่ะครับ งานขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น มันก็เหมือนกับอำเภอที่ย่อส่วนลงมาให้มันเหลือแค่ตำบล ส่วนราชการก็เหมือน ๆ กันครับ เพียงแต่ว่าในตอนนี้มันยังมีไม่ครบเหมือนอำเภอเท่านั้นเอง อย่างคนทำงานด้านสาธารณสุขในสำนักงานของผมก็ไม่มีโดยตรง ทำให้ผมได้รับมอบหมายให้ดูแลในเรื่องนี้ (ปลัดเห็นชอบมอบพอชอ) ในตอนนี้กำลังดูเกี่ยวกับงานกองทุนหลักประกันสุขภาพระดับท้องถิ่น ที่ทาง สปสช.โอนเงินมาให้เรียบร้อยแล้ว แต่เงินสบทบอีกสามสิบเปอร์เซนต์กำลังจะนำเข้าบัญชี มีคำถามตามมาว่าเงินงบประมาณนี้จะนำไปทำอะไรได้บ้าง การใช้เงินงบประมาณกองทุนหลักประกันสุขภาพระดับท้องถิ่น ใช้ตามวัตถุประสงค์ของการดำเนินงานของกองทุนหลักประกันสุขภาพระดับท้องถิ่น เช่น สนับสนุน ส่งเสริม การจัดบริการสาธารณสุขของหน่วยบริการ โดยเน้นเรื่อง การสร้างเสริมสุขภาพ การป้องกันโรค การฟื้นฟูสมรรถภาพที่จำเป็นต่อสุขภาพและการดำรงชีวิต และอื่น ๆ อีกครับ เห็นงานของพอชอหรือยังครับว่ามันมีมากมายขนาดไหน แต่ก็ยังหาเรื่องมาโม้ที่ nengnengneng ไม่ได้เหมือนกัน…ขอบอก
Monthly Archives: February 2010
พอชอขอโม้เรื่องสาธารณสุข
February 26, 2010กีฬาเป็นยาวิเศษ
February 25, 2010การออกกำลังกาย การเล่นกีฬา ไม่ว่าจะเป็นประเภทไหน กีฬาอะไร มันทำให้ร่างกายของผู้เล่นแข็งแรง ร่างกายทนทานต่อดินฟ้า อากาศอย่างที่ไม่ต้องง้อสีเลยล่ะ (ฮา) ในสถานศึกษาก็มีการจัดให้มีการแข่งขันกีฬาสี กีฬาภายใน เพื่อให้นักเรียน นักศึกษา ได้แข่งขันกีฬา ฝึกร่างกาย ฝึกจิตใจ เพื่อจะได้รู้จักคำว่าแพ้ รู้จักคำว่าให้อภัย ให้สมกับที่เขาบอกว่า กีฬาเป็นยาวิเศษ กีฬาสร้างคนให้เป็นคน nengnengneng เองก็เห็นด้วยในข้อนี้ กีฬาเป็นยาวิเศษ กีฬาสร้างคนให้เป็นคนได้จริง ๆ นอกจากสถานศึกษาหรือโรงเรียนที่จัดการแข่งขันกีฬาแล้ว ส่วนราชการอื่น ๆ ก็พากันจัดการแข่งขันกีฬา ทั้งกีฬาภายใน กีฬาภายนอก การแข่งขันกีฬาระหว่างหน่วยงานราชการ อย่างสถานีตำรวจบางแห่งจัดให้มีการแข่งขันฟุตบอลน้อยก็มี องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น อย่าง อบต.หรือเทศบาล ก็จัดให้มีการแข่งขันกีฬาภายใน (แต่ละหมู่บ้านมาแข่งกัน) การแข่งขันกีฬาภายนอก (เจ้าหน้าที่ สมาชิกสภาฯ ผู้บริหาร แข่งกัน) หรือในบาง อบต.มีการแข่งขันกีฬาระหว่างหน่วยงานราชการที่อยู่ภายในตำบล เรียกว่ากีฬาสามเส้า มี อบต. โรงเรียน สถานีอนามัย มาแข่งกีฬากัน ไม่ได้เล่นแบบเอาเป็น เอาตาย หรอกครับ เอาความสนุก [...]
เศรษฐกิจพอเพียงอีกสักที
February 24, 2010หน้าที่การงานที่ทำอยู่ตอนนี้ จะบอกว่าสบายมันก็บอกได้ไม่เต็มปาก จะบอกว่าไม่ลำบากก็พูดได้ไม่เต็มคำ มันก็มีทั้งสองอย่างปะปนกันไป ออกพื้นที่พบปะกับชาวบ้านไปพูดเรื่องเศรษฐกิจพอเพียงให้ชาวบ้านฟัง ชาวบ้านเขาฟังแต่เหมือนเขาไม่ได้ยิน ชาวบ้านบางคนรู้ว่าเศรษฐกิจพอเพียงคือการปลูกผักสวนครัวไว้กินเอง เหมือนกับที่เขากำลังทำอยู่ และเขาก็ทำกันอย่างนี้มานานหลายนานแล้ว ไอ้สามห่วงสองเงื่อนไขอะไรนั่นเขาไม่รู้หรอกครับ แต่การดำเนินชีวิตของเขาในตอนนี้ มันเป็นอย่างนั้น อย่างพอเพียง เท่าที่ nengnengneng ได้ออกไปพูดคุยกับชาวบ้าน ชีวิตความเป็นอยู่ของเขาในตอนนี้ก็พอมีพอกิน ไม่ได้เดือดร้อน แต่ก็อยากจะมี (รวย) มากกว่านี้อยู่ บางครั้งบางหนมันก็พอทนได้ แต่พอเห็นเพื่อนบ้านเขาไปเมืองนอกเมืองนากลับมาร่ำรวยนี่ซี มันยั่วใจเหลือเกิน อยากไปเหมือนอย่างเขาบ้าง บางคนไม่ใช่แค่ใจอยาก ไปกู้หนี้ยืมสินเขามาเดินเรื่องกับนายหน้าหาคนไปทำงานเมืองนอก ได้ไปดังใจหวังบ้าง ผิดหวังบ้าง บางคนกลับมาแล้วหนี้สินยังไม่หมดต้องขายที่ดินทำกินไปก็มาก ยังดีที่เหลือที่ปลูกบ้านอยู่ตอนนี้ nengnengneng ได้ยินแล้วได้แต่ยิ้มปลอบใจกันไป ชาวบ้านนั้นถ้าหากว่าไม่ได้ทะเยอทะยานอะไร ขอแค่มีที่ทำกิน (เอาไว้ปลูกข้าวกิน) ได้ลุ้นว่าน้ำฝนจะมีมากหรือน้อย ข้าวจะราคาดีมั้ย ชาวบ้านเขามีความสุขจะตาย แต่ถ้าเมื่อไรก็ตามที่อยากได้ อยากมีเหมือนอย่างเพื่อนบ้านแล้วล่ะก็ เตรียมใจไว้เป็นทุกข์ได้เลย ไม่ได้หมายความว่าจะทำอย่างเขาไม่ได้ แต่ความไม่พอในใจมันจะมีมากขึ้น มากขึ้น ในเมื่อใจมันไม่พอมันจะเป็นสุขได้อย่างไรล่ะ มันต้องทุกข์อยู่แล้ว เขาถึงบอกกันว่าการเตรียมความพร้อมสู่ความพอเพียง ไม่มีอะไรยากมากไปกว่าการเตรียมใจ ใจต้องพร้อมที่จะลด ใจต้องพร้อมที่จะเลิกสิ่งของฟุ่มเฟือยต่าง ๆ ที่เราเคยทำ ที่เราเคยปฏิบัติ ต้องหยุดให้ได้ [...]
หมู่บ้านพอเพียง
February 23, 2010ด้วยความที่เป็นพัฒนาชุมชน นายเหน่งเลยอยากจะเห็นคนในทุก ๆ ครัวเรือนที่ใช้ชีวิตอย่างพอเพียง อยากเห็นชุมชนพอเพียง อยากเห็นหมู่บ้านพอเพียง อยากเห็นคนในหมู่บ้านนั้น ๆ ใช้ชีวิตแบบพอเพียง ไม่รู้ว่าเหน่ง พัฒนาชุมชนฝันไปหรือเปล่า เท่าที่ได้ลงพื้นที่บ้างในบางหมู่บ้าน ให้ปลุกให้ปั้นอย่างไรก็เป็นชุมชนพอเพียง เป็นหมู่บ้านพอเพียงไม่ได้ ตัวชี้วัดอย่างหนึ่งที่จะบอกได้ว่า หมู่บ้านหรือชุมชนนั้นพอเพียงหรือไม่พอเพียงคือ การช่วยเหลือเกื้อกูลกันในหมู่บ้านในชุมชน ไม่ว่าจะเป็นงานบุญประเพณีต่าง ๆ หรืองานที่ต้องการความร่วมมือ ร่วมแรง ร่วมใจ และร่วมตังค์ คนในหมู่บ้านต้องช่วยกันครับ ทุก ๆ งาน ทุก ๆ อย่าง ไม่ใช่รอรับการช่วยเหลือจากทางราชการ มีแต่คิดว่าทางราชการจะมาทำให้ เรา (ชาวบ้าน) อยู่เฉย ๆ ก็ได้ จะคิดอย่างนี้ไม่ได้นะครับ nengnengneng ขอบอก ความพอเพียงคือการพึ่งพาตัวเอง ลดการพึ่งพาจากภายนอก (ถ้าจะพูดแบบ nengnengneng คือกูไม่ง้อมึง) ถ้าลดได้ทุกอย่างจะดีมาก แล้วถามว่าจะทำอย่างนั้นได้มั้ยล่ะ ยาสระผม ยาสีฟัน สบู่อาบน้ำ น้ำยาล้างจาน อย่างเนี๊ย ของพวกนี้ผลิตเองได้มั้ย ถ้าทำคนเดียวมันไม่คุ้ม ไม่มีเงินพอซื้อวัสดุ [...]
ปัญหาความยากจน : สายลมที่ผ่านเลย
February 22, 2010ตามปกติของวันเวลาประมาณนี้ล่ะครับ nengnengneng จะมาโพสบทความประจำวันให้ท่านอ่านเป็นประจำ (หากวันไหนไม่ได้ตามเป้าก็ขออภัยด้วยแล้วกัน) วันนี้เอาเรื่องของความยากจนมาเล่าให้ฟังตามที่ nengnengneng พบเจอมาในพื้นที่ เส้นของความยากจนตามข้อมูล จปฐ. นั้นอยู่ที่ 23,000 บาทต่อคนต่อปี หมายความว่าครัวเรือนไหนมีรายได้ไม่ถึงเกณฑ์นี้ ถือว่าเป็นครัวเรือนยากจน และในการดำเนินการแก้ไขปัญหาความยากจนของ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.)หลาย ๆ อปท.ในปีงบประมาณที่ผ่านมา ล้วนแต่ใช้เกณฑ์นี้ในการวัดและใช้ข้อมูล จปฐ.นี้ดึงครัวเรือนยากจนเหล่านั้นมาแก้ไขปัญหา ที่พวกเราชาวพอชอเรียกว่าเป็นการแก้ไขปัญหาความยากจน ในการแก้ไขปัญหาความยากจน (ที่จะไม่ให้เป็นสายลมที่ผ่านเลย) ก็มีปัญหาคือ ครัวเรือนเป้าหมายตามข้อมูล จปฐ. ที่ว่าเป็นครัวเรือนยากจน เขาไม่ได้อยู่ในพื้นที่เมื่อมีโครงการแก้ไขปัญหาความยากจน เมื่อหมดฤดูเก็บเกี่ยวเขาเหล่านั้นก็อพยพไปหาแหล่งงานที่อื่น บ้างไปตัดอ้อย บ้างไปหางานแถบตะวันออกของประเทศ บ้างไปลงเรือตังเก แล้วแต่ว่าอันไหนเงินดีและตัวเองเป็นงาน และ อปท.มักจะทำโครงการฯตอนนี้ล่ะครับ ตอนที่ครัวเรือนยากจนไปตัดอ้อยกันหมดแล้ว การแก้ปัญหาความยากจนจึงเหมือนสายลมที่ผ่านเลย สาเหตุของความยากจนส่วนใหญ่มาจากการพนัน หวย เหล้า และความขี้เกียจของคน น้อยนักที่จะเห็นคนขยัน ไม่เล่นการพนัน ไม่เล่นหวย ไม่กินเหล้า จน อย่างน้อยเขาก็พออยู่ พอกิน อย่างสบายไม่ได้เดือดร้อน ถึงแม้จะไม่ได้มีเงินทองมากมายหลายล้าน แต่เขามีข้าวกิน มีปลาในนา ในสระน้ำ มีผักในสวน [...]