Monthly Archives: January 2010

กล้วยไม้

January 29, 2010

ยอมรับกันตามตรง  ยอมรับอย่างหน้าชื่นตาบาน  ว่าหลัง ๆ มานี้หาเรื่องมาเขียนบล็อกไม่ค่อยได้เลย  ไม่รู้เป็นเพราะอะไร  ข้อมูลเดิม ๆ ที่เคยเขียนไว้ที่อื่น (ตอนนี้ลบไปแล้วเพราะอาจเป็นไวรัส) ก็ไม่อยากที่จะนำมาเล่าใหม่  มันจะกลายเป็นว่ามีแต่เรื่องเดิม ๆ ก็เลยนำเอาภาพกล้วยไม้มาให้ชมไปก่อน  เผื่อว่าคิดเรื่องอะไรออกจะได้นำมาเขียน  คิดอะไรไม่ออกก็ชวนท่านที่เข้ามาชม (ที่ตอนนี้มีอยู่  2  คน) ดูภาพกล้วยไม้ไปก่อนแล้วกัน ผมไม่มีความรู้ในเรื่องกล้วยไม้  ไม่ว่าจะเป็นกล้วยไม้ป่า  กล้วยไม้เมือง  ภาพที่ท่านเห็นนี้ผมไม่ทราบว่าเป็นพันธุ์อะไร  ถามใครก็ไม่มีใครรู้  แม้แต่พ่อหนักคนที่ปลูกไว้ก็ไม่ทราบ  แกเห็นว่ามันสวยดีเลยนำมาปลูกไว้  พ่อหนักท่านเป็นคนชอบปลูกต้นไม้  ปลูกทุกอย่างที่กินได้  ไม้สวยงามปลูกทีหลัง  ทุกวันนี้อาหารกลางวันในที่ทำงานผมก็ได้อาศัยผักที่พ่อหนักปลูกไว้นี่ล่ะ  เหมือนโครงการอาหารกลางวันของนักเรียนเลย พอปลูกแล้วสวยงาม  ใครผ่านไป  ผ่านมา  ก็ชมว่าสวย  แกเลยปลูกใหญ่เลยครับ  ไม่รู้ว่าแกไปหาพันธุ์มาจากไหน  แต่ปลูกไว้เต็มเลย  ถ้ามันออกดอกออกมาผมจะนำมาให้ท่าน (เพียง  1  คน  ก็ยังดี) ได้ดู…เฮ้อออ   รอดตัวไปได้   ได้อีกบทความ

เครื่องแบบ

January 28, 2010

คนไทยเป็นชนชาติที่ชื่นชอบเครื่องแบบมาก  ส่วนจะมากกว่าประเทศเพื่อนบ้านของเราหรือเปล่าผมไม่ทราบ  ประเทศอื่น ๆ ในแถบนี้จะมีเครื่องแบบเหมือนกับประเทศไทยหรือเปล่า  ผมก็ไม่ทราบอีก  แต่ผมเดาได้ว่าตำรวจ  ทหาร ของประเทศอื่น ๆ ก็น่าจะมีเครื่องแบบของเขาเอง  อาจจะไม่เหมือนของประเทศไทย  แต่มีอย่างแน่นอน  ที่ผมสงสัยและอยากรู้เกี่ยวกับเครื่องแบบของประเทศอื่น  คือข้าราชการของประเทศเขามีเครื่องแบบหรือไม่ ประเทศของเรามีนะครับ (นอกจากชุดสีกากี) จะว่าไปแล้วมันก็ไม่เหมือนเครื่องแบบซะทีเดียว  เพราะเขากำหนดมาว่าวันไหนจะให้ใส่สีอะไร  และตอนนี้ก็ทราบมาว่า (ยังไม่กรอง) ทางราชการให้ใส่ผ้าไทยในวันใดวันหนึ่งในสัปดาห์  ต้องมาตีความกันอีกว่าผ้าไทยเป็นแบบไหน  แต่คนไทยส่วนใหญ่ก็เข้าใจว่าผ้าไทยคือ  ผ้าแบบไทย ไทย ที่เราทอเองอย่างผ้าฝ้ายหรืออย่างอื่นที่แพงกว่านี้  ผมว่ามันน่าอึดอัดนะครับที่สวมเสื้อผ้าแบบนี้ (เป็นแค่ผมคนเดียวเท่านั้น) มันต้องคอยระวังไม่ให้มันเปื้อนเวลาใส่  คงนึกภาพออกนะครับ ชุดไปทำงานของผมคือ กางเกงยีนส์ กับเสื้อโปโลหรือบางทีก็เสื้อแขนยาวแบบหนุ่มออฟฟิศ  แต่กางเกงยังเป็นยีนส์เหมือนเดิม  คนอื่นเขาจะนินทากันนะครับว่ากางเกงยีนส์ที่ผมชอบใส่มันไม่สุภาพ  เขายึดติดกับความเป็นมาของกางเกงยีนส์หรือเปล่า  ในตอนนี้ไม่ต้องเป็นกรรมกรในเหมืองแร่เท่านั้นที่จะใส่กางเกงยีนส์ได้  คนทั่วไปก็ใส่ได้เหมือนกัน  มันทนทานดีครับ  ที่สำคัญไม่ต้องซักบ่อย ๆ (ฮา) ผมว่าการแต่งตัวมาทำงาน  อย่ามากำหนดอะไรให้มันมากเกินไปเลยครับ  เอาแค่พอดี  พอดี  ก็เพียงพอแล้ว  ผู้หลักผู้ใหญ่ในบ้านเมืองของเรา  ชอบพูดกันตลอดเวลาว่า  เด็กไทยไม่รู้จักคิด  คิดไม่เป็น  และอะไรอื่น ๆ อีกมากมาย [...]

ข้อมูลความจำเป็นพื้นฐาน (จปฐ.)

January 27, 2010

ในปีหนึ่ง ๆ เราเริ่มต้นนับตั้งแต่เดือนมกราคม  เป็นต้นไปจนกระทั่งสิ้นสุดที่เดือนธันวาคม  นั่นเป็นการนับตามปกติสากล  แต่ปีงบประมาณเขาเริ่มนับกันที่เดือนตุลาคม  ไปสิ้นสุดปีงบประมาณที่เดือนกันยายน  เดือนที่ข้าราชการที่มีอายุครบ  60  ปีบริบูรณ์ทำงานเป็นเดือนสุดท้าย  อย่างเช่น  ปีงบประมาณ  2553  เริ่มตั้งแต่เดือนตุลาคม  2552  จนถึงเดือนกันยายน  2553 ที่ขึ้นต้นมาอย่างนี้ผมกำลังจะบอกว่า  ช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่  กรมการพัฒนาชุมชน  กระทรวงมหาดไทย  เขากำลังจัดเก็บข้อมูลความจำเป็นพื้นฐาน หรือที่เราคุ้นเคยกับคำว่า จปฐ. ช่วงต้นปีงบประมาณอย่างนี้ล่ะครับ  เดือนพฤศจิกา  ไปจนถึงเดือนกุมภา   ใครที่เริ่มต้นเก็บข้อมูลความจำเป็นพื้นฐานหรือจปฐ.เร็วย่อมได้เปรียบ  เสร็จเร็ว  แต่มันก็มีตัวแปรเหมือนกัน  เป็นตัวแปรที่ผู้จัดเก็บควบคุมไม่ได้ซะด้วย  คือกรม  จัหวัด  และอำเภอ อำเภออบรมให้กับอาสาสมัครจัดเก็บข้อมูล จปฐ.  ในเดือนธันวาคม  แบบสอบถามยังแจกให้ไม่ครบทุกหมู่บ้าน  และอำเภอไม่ยอมให้ใช้แบบถ่ายเอกสาร  ให้สั่งซื้อแบบเล่ม  ตอนนี้ก็ยังได้ไม่ครบ  จังหวัดอบรมการบันทึกข้อมูล จปฐ.ให้เจ้าหน้าที่ของท้องถิ่น  ในเดือนมกราคม  แล้วกำหนดส่งวันที่  15  กุมภาพันธ์  เจ้านายทั้งหลายคิดได้ยังไงเนี่ย ผมอยากให้เจ้านายที่นั่งอยู่ที่จังหวัด  ลงพื้นที่มาเก็บข้อมูลเองสักสองปี  ลองดูครับ  ท่านจะได้รู้ว่ามันเป็นอย่างไร  ข้อมูลที่ได้ไปทุกปีผมว่ามันไม่ตรงกับความเป็นจริงหรอกครับ  จะให้มันตรงได้อย่างไร [...]

ทำผิดอย่างสวยงาม

January 26, 2010

อาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าในเวลาไม่นานนับจากนี้  ภาพยามเย็นในตอนนี้ถ้าหากเป็นคนอื่นคงอธิบายได้ว่ามันสวยงามเพียงใด  เพียงแต่ตอนนี้ผมไม่มีกะจิตกะใจที่จะพิจารณา  ชื่นชม  ดื่มด่ำความสวยงามของอาทิตย์อัสดงได้หรอก  จิตใจของผมในตอนนี้  กำลังนึกถึงการกระทำของตัวเองและเพื่อนเมื่อตอนบ่ายที่ผ่านมา  ผมไม่น่าจะใจร้อน  วู่วามขนาดนั้นเลย  นึกมาถึงตอนนี้อยากย้อนเวลากลับไปได้จังเลย  จะได้แก้ไขความผิดพลาดของตัวเอง  ผมไม่น่าทำผิดพลาดขนาดนี้เลยได้แต่นึกอย่างนี้แหละว่า  ผมไม่น่าทำผิดพลาดขนาดนี้เลย   เอาเถอะในเมื่อมันแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วทำให้นึกถึงคำสอนของหลวงพี่ ถ้าจะถามว่าใครเคยทำความผิดบ้าง  แทบทุกคนคงจะเคยทำความผิดกันมาบ้าง  มากบ้าง  น้อยบ้าง  แตกต่างกันไปในแต่ละคน  ถ้าทำผิดแล้วยอมรับผิด  โลกนี้คงจะสดใสขึ้น  คงจะทำให้โลกร้อนน้อยลง  แต่ความจริงมันไม่ได้เป็นแบบนั้น  ทำผิดแล้วมักจะไม่ยอมรับผิดกัน  มิหนำซ้ำยังบอกอีกว่า โดนใส่ร้าย  ถูกกล่าวหา สารพัดที่จะหาข้อแก้ตัวกันไป  คนเรามันก็เป็นอย่างนี้  ทำผิด  ทำเลว  ทำชั่ว  อย่างไรต้องเก็บไว้เป็นความลับ  รักษาหน้าตาไว้ก่อน  ต้องรักษาภาพของตัวเองให้ดูดีไว้ก่อน ในความเป็นจริง  ไม่มีใครหรอกที่ไม่เคยทำผิดพลาด  คุณจะเก่ง  คุณจะดี  ขนาดไหน  ก็ต้องมีวันที่คุณพลาดเข้าสักวัน  ความผิดพลาดเป็นเรื่องธรรมดาของคนเรา  คนที่ไม่เคยทำผิดคงมีแต่คนที่ไม่ยอมทำอะไรเลยเท่านั้นแหละ  ปัญหาของมันไม่ได้อยู่ที่  คนเราทำผิดได้หรือไม่ได้ แต่ว่ามันอยู่ที่  เรามีความรู้สึกอย่างไรต่อความผิดนั้น  ยอมรับ หรือ  โทษคนอื่น

อบรม

January 25, 2010

หกโมงเช้าวันเสาร์ 23 มกราคม  ท้องฟ้ายังมืดมิดหรือว่าฝนจะตกลงมาอีก  เดือนนี้ฝนตกลงมาสามสี่วันแล้ว  เป็นผลมาจากโลกร้อนหรือเปล่า  คิดว่าน่าจะใช่  ผมนอนอย่างเกียจคร้านบนที่นอนอันอ่อนนุ่ม  หลัง ๆ มานี้ผมมักจะตื่นนอนเช้าประมาณตีห้าผมตื่นแล้ว  หรือผมจะเป็นเหมือนอย่างที่เขาว่า  พอมีอายุมากขึ้น (ไม่อยากบอกว่าแก่) คนเรามักจะตื่นเช้า เล็กเข้ามาเรียกให้ไปล้างหน้าแปลงฟันและอาบน้ำด้วย  เพื่อไปทำบุญ  พอทานข้าวเช้าเสร็จแล้วก็ต้องพาเล็กไปหาซื้อข้าวของเตรียมตัวไปอบรมที่ กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น จำพวกชุดนักเรียน  ชุดออกกำลัง  รองเท้าออกกำลัง  ที่ผมไม่เข้าใจว่าทำไมต้องให้ใช้สีขาวทั้งเสื้อและรองเท้า  หรือว่าใส่เสื้อขาว  กางเกงวอร์มดำ  รองเท้าผ้าใบสีขาว  แล้วออกกำลังกายได้ทนทานชนิดแรดยังอาย คนใหญ่คนโตในประเทศไทยมักจะเป็นแบบนี้  ชอบบอกแกมบังคับให้เราใส่เสื้อผ้ามาทำงาน  แบบนั้นแบบนี้  สีนั้นสีนี้  ใส่ตามที่ท่านบอกมาก็ไม่เห็นว่า  มันจะทำงานได้ดีกว่าเดิม  เก่งกว่าเดิม  ดีกว่าเดิม  ซะที่ไหน  บางทีขี้เกียจด้วยซ้ำไป  แต่งตัวดีเกินไปมันไม่อยากทำงาน  อยากนั่งอยู่เฉย ๆ ก็ท่านให้ช่างโยธา  ให้พัฒนากร  ใส่ผ้าไหมใครเขาจะออกพื้นที่ล่ะ อยากลองดูเหมือนกันว่าที่สถาบันอบรมของ กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น เขาจะว่าอะไรมั้ยถ้าหากว่ามีข้าราชการที่เข้ารับการอบรมไม่แต่งตัวเหมือนที่เขากำหนดมา  ข้าราชการคนนั้นจะเป็นอย่างไร  หรือว่าจะถูกไล่ออก…