nengnengneng.net

Tweet วานนี้ผมได้โน๊ตบุ๊คมาใหม่ครับ  จากความอนุเคราะห์ของกองทุนหลักประกันสุขภาพระดับท้องถิ่นฯ ที่คณะกรรมการท่านอนุมัติมา  แต่ยังไม่ได้จ่ายตังค์เลย  รู้สึกคนขายจะอยากขายมากไปหรือเปล่าไม่รู้ (ฮา) ผมไปเอาเอกสารเพื่อทำเรื่องจัดซื้อเค้าเอาเครื่องให้ผมถือมาด้วย ถ้าถามว่าพอใจมั้ย  มันต้องพอใจละครับ  ดีกว่าไม่มี  ยิ่งเดือนเมษาที่จะถึงนี้มีงานประชุมผู้บริหารสัญจรที่เราเป็นเจ้าภาพด้วย  การนำเสนอผลงานหรืออะไรอย่างอื่นจะได้สะดวก  ทุกคราวที่มีงานอย่างนี้มักจะหยิบยืมของใครบางคนมาใช้งาน  ที่น่าขำคือพัสดุไม่รู้เลยว่าของตัวเองไม่มี  พอเห็นโน๊ตบุ๊คจะไปลงเลขพัสดุอย่างเดียว สิ่งที่ดำเนินการไปแล้วและกำลังจะทำต่อไปสำหรับเครื่องใหม่นี้คือ  ติดตั้งโปรแกรมที่ผมใช้งานเป็นประจำอย่างเช่น  Firefox  Photoscape  Gimp  หรือโปรแกรมตัดต่อวีดีโอที่ต้องไปหามาลงใหม่ครับ  Ulead  ที่เคยใช้ก็เข้าท่าอยู่นะ  ส่วนงานใหญ่อย่างลง  Ubuntu  นั้นค่อยหาจังหวะและเวลาให้มันเหมาะสมแล้วค่อยจัดการ งานหลัก ๆ ที่ต้องใช้กับเครื่องนี้คือ  งานนำเสนอนั่นเองครับ  งานพิมพ์เอกสารคงไม่ค่อยได้ทำเท่าไร  เพราะเครื่องพีซีที่สำนักงานยังใช้งานได้ดี  แรก ๆ ว่าจะให้หัวหน้าสำนักไปใช้แต่แกไม่เอา  เพราะผมทำเครื่องไว้สลับซับซ้อนกันคนเล่นวันเสาร์-อาทิตย์  แกเลยไม่กล้าใช้  อีกอย่างคืองานของแกอยู่ที่เครื่องแก (ก็แน่ล่ะ) เลยเกิดการขี้เกียจถ่ายโอนข้อมูล  แต่ ณ ขณะนี้ตอนนี้ต้องไปถามใหม่แล้ว  ได้ข่าวมาว่าไวรัสลงเครื่องข้อมูลแกหายหมดเลย  ยกไปที่ร้านเขาบอกว่ากู้คืนให้ไม่ได้เพราะโปรแกรมสแกนไวรัสของเขาเป็นแบบนี้อันไหนมีไวรัสโดนลบเลย เมื่อมีเครื่องใหม่แบบนี้มาไว้ในมือ  คงต้องหวงพอสมควรแหละครับ  ใครจะยืมคงต้องคุยกันหน่อย  ยิ่งประเภทไปอบรมแล้วให้เตรียมโน๊ตบุ๊คไปด้วยนี่ยิ่งสำคัญ  ไอ้จะไม่ให้คงมีเรื่องทะเลาะกันอีก  แต่ก็เบาใจได้หน่อยหนึ่งเพราะเราใช้เงินของกองทุนหลักประกันสุขภาพระดับท้องถิ่นฯซื้อมา  คงอ้างได้  แต่อย่างว่า  บางคนเขาไม่คิดอย่างนี้  [...]

Tweetฟังไปฟังมามันจะไม่ได้ยินเสียง  แต่ไม่แนะนำให้ทำเสียงดังให้ได้ยิน  ปล่อยไปตามธรรมชาติดีที่สุด  ใช่แล้วครับผมกำลังหมายถึงการสังเกตุลมหายใจของตัวเองที่เขาเรียกว่า  ทำสมาธิ  นั่นเองครับ เรื่องการฝึกทำสมาธินี่ผม  และใครอีกหลายคนได้เรียนรู้กันมาตั้งแต่สมัยนุ่งขาสั้นเรียนหนังสืออยู่โน่นแน่ะ  พอครูเลิกสอนผมก็เลิกทำ  แล้วมาเริ่มสนใจศึกษาหาความรู้เพิ่มอีกครั้งเมื่อคราวที่ทำงานแล้ว  แต่ก็เป็นการศึกษาจากหนังสือ  ยังไม่ได้ลงมือปฏิบัติจริงจัง  เป็นประเภททำบ้างไม่ทำบ้างมาเรื่อย ๆ จนเดี๋ยวนี้ก็ยังเป็นอย่างนั้นอยู่ จนกระทั่งผมได้คุยกับหัวหน้าสำนักคนสวยของผม  โดยที่เธอเล่าให้ฟังว่าเธอสวดมนต์ทำสมาธิทุกคืน  และวงเล็บนิดหนึ่งว่าถ้าไม่เมา (ฮา)  เล่นเอาผมอึ้ง  งานนี้ไม่เกี่ยวกับอายุครับ  ใครบอกว่าคนแก่เท่านั้นที่ปฏิบัติธรรม  สาว ๆ เขาก็ทำกัน  มันเลยทำให้ผมต้องหันกลับมาพิจารณาตัวเองอีกครั้งเกี่ยวกับการฝึกจิตและการฝึกตน  ยิ่งพักหลังผมอารมณ์เสียบ่อยมาก  อารมณ์เสียกับหัวหน้าส่วนอื่น ๆ ที่ทำตัวไม่สมกับเป็นหัวหน้า  ทำให้ผมหุดหิดเสียสุขภาพจิต  ตัวผมเองก็รู้นะครับว่าไม่ดี  ถึงต้องหันมาสนใจเรื่องการฝึกจิตอย่างจริงจังซะทีจะได้ควบคุมตัวเองได้ ที่นำเรื่องนี้มาเขียนบอกเล่าให้ฟังไม่ได้หมายความว่าตัวเองเก่งกาจขั้นเทพอะไรนะครับ  ผมเพิ่งเริ่มฝึก  เริ่มศึกษาหาความรู้  ยังไม่เห็นผลการเปลี่ยนแปลงอะไรทั้งนั้น  เมื่อใจเราอยากที่จะทำสิ่งเหล่านี้ผมมองว่ามันเป็นเรื่องที่ดี  อย่างน้อยอยากทำสมาธิก็ดีกว่าอยากกินเหล้าล่ะ (ฮา) และคงต้องขอบคุณหัวหน้าสำนักคนสวยที่จุดประกายให้ผม  แม้เค้าจะไม่รู้ตัวก็ตาม คงอีกสักสามเดือนล่ะครับผมจะกลับมาเล่าเรื่องนี้ให้ฟังใหม่  หวังไว้ว่าคงไม่มีเหตุอะไรทำให้เลิกทำเหมือนกับคราวที่ผ่าน ๆ มากับหลายเรื่องหลายราวที่เคยทำอยู่ดี ๆ กลับมีเหตุให้ต้องเลิก  ออกตัวไว้นิดครับว่า  ที่สนใจเรื่องนี้ไม่ใช่เพราะแก่แล้วนะครับ (ฮา) ขอบคุณภาพประกอบจาก  teenee.com

Tweetมีคนบอกไว้ว่า  นักเขียนที่ดีต้องมีบรรณาธิการที่ดี  คงเป็นจริงนะครับเพราะการที่เราเขียนอะไรออกมาสักอย่างหนึ่งแล้วมีคนคอยบอก  คอยแนะนำ  แก้ไขให้  หรือคอยชี้แนะต่าง ๆ นา ๆ นั้นมันต้องดีกว่าคนที่เขียนอะไรออกมาแล้วไม่มีใครมาให้คำปรึกษาหารือ  ได้แต่ตัดสินใจอะไรเองว่าอันไหนควรหรือไม่ควร  หลายครั้งหลายหนมีการผิดพลาดไป  ก็ได้แต่ปลอบใจตัวเองไป ผู้รู้ในวงการนักเขียน  หรือแม้กระทั่งวงการบล็อกเกอร์เองบอกไว้ว่า  ให้เราเขียนเรื่องที่เรารู้  เพราะเราจะเขียนมันออกมาได้ดีกว่าเรื่องที่เราไม่รู้  บล็อกเกอร์จะได้เปรียบอยู่หน่อยหนึ่งตรงที่ไม่ต้องยึดหลักการเขียนใด ๆ ใช้ใจเขียนมันออกมาว่าเราต้องการให้คนอ่านรู้เรื่องอะไร  เขียนไป ผมเขียนออกมาทุกวันนี้เหมือนกับเขียนบันทึกส่วนตัว  อยากเล่าอะไรให้ฟังก็เขียนออกมา  เขียนแบบไม่เป็นทางการจนเกินไปนัก  แต่บางครั้งอาจมีงานทดลองลอดออกมาบ้าง  อย่างเช่น  ออกมาในแนวของนักเขียนคนใคคนหนึ่ง  ซึ่งขอบอกว่าไม่ใช่เรื่องดีเลยที่ไม่มีแนวทางของตัวเอง  สิ่งหนึ่งที่พยายามทำตลอดคือ  เขียนเสร็จต้องอ่านทวนอีกรอบหรือสองรอบเพื่อการแก้ไข  อ่านทวนมากกว่านั้นได้ก็ดี  อยากวงเล็บไว้นิดหนึ่งว่า  ไอ้ที่บอกว่าอ่านทวนเนี่ยบางครั้งไม่ได้ทำหรอกครับ (ฮา) ด้วยว่า…ไม่ดีกว่าครับ  เดี๋ยวมันจะกลายเป็นข้อแก้ตัวไป เล่าเบื้องหลังให้ฟังนิด  โพสนี้เขียนขณะที่รอรถที่จะพาคณะแม่บ้าน (กลุ่มสตรีตำบลโคกกลาง) และ อสม. ไปศึกษาดูงานที่จังหวัดขอนแก่นครับ  เขียนไปรับโทรศัพท์ไป  แม่บ้านและ อสม. กลัวว่าจะไม่ได้ไปเพราะรถไปช้าครับ  และผมก็รออยู่ที่อุดร  ลุ้นช่วยกันว่าจะได้ออกกี่โมง  ไหน ๆ ก็จะไปขอนแก่นแล้วเลยนำภาพประกอบสาวขอนแก่นในพิธีเปิดขอนแก่นเกมส์จากเว็บสุดฮอต khonkaenlink.info มาให้ดูละกันครับ

Tweet ก่อนนี้ไม่ค่อยได้ใส่ใจมากนักกับเรื่องดรามาที่มีมาเข้าหูเพราะผมมองว่าเดี๋ยวมันก็จางหายไปกับสายลม  พักหลังมานี้กลับได้ยินบ่อยขึ้น  และเป็นการได้ยินจากบุคคลข้างนอก  นั่นแสดงว่าเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นหรือคิดว่ามันเกิดขึ้นกระจายออกไปข้างนอกโดยคนในนี่เอง  อะไรมันจะอิจฉากันได้ขนาดนั้น บางคนบอกว่า  ที่ทำงานที่มีผู้หญิงเยอะมันก็อย่างนี้แหละ  แต่ผมว่ามันไม่ใช่หรอก  ผู้หญิงที่เขาแมนก็มีและมากกว่าผู้ชายบางคนซะอีก  และที่สำคัญคือคนที่เป็นหัวหน้าหนักแน่นพอหรือเปล่า เมื่อก่อนผมเคยอวดใครต่อใครว่า  สำนักงานผมไม่เป็นอย่างนั้น  ไม่เป็นอย่างนี้  ตอนนี้เปลี่ยนแล้วครับ  เปลี่ยนไปเพราะความอิจฉาของคน  เปลี่ยนไปเพราะไม่ยอมรับความจริง  เปลี่ยนไปเพราะคิดว่าตัวเองด้อยกว่าคนอื่น  เปลี่ยนไปเพราะปลงไม่ได้แล้วจะรอวันกลับมาใหญ่  และอื่น ๆ อีกมากมาย เรื่องแซบเวอร์มีให้เห็นทุกวงการ…จริง ๆ ทั้งหลายทั้งปวงไม่ได้เกี่ยวข้องกับคนในภาพประกอบแต่อย่างใด  นำมาลงในภาพประกอบบทความชุดนี้ก็เพราะกลัวว่าจะน้อยใจที่ เหน่งไลตั้น มีภาพประกอบอย่างนั้น  แลัวฉันทำไมไม่มี (ฮา)