ปลูกเห็ดฟางเพื่อเป็นการเพิ่มรายได้

กิจกรรมพึ่งตนเองที่ผม(สามเหน่ง)ได้บอกท่านทั้งหลายไปแล้วคือการทำบัญชีครัวเรือน  ทุกท่านคงทำกันได้แล้ว  กิจกรรมเพื่อการพึ่งตนเองอีกสองกิจกรรมคือ  การลดรายจ่าย  และการเพิ่มรายได้  มาดูอันแรกกันเลยครับ

กิจกรรมลดรายจ่าย  จะลดรายการไหนท่านสามารถดูได้จากบัญชีครัวเรือนที่ท่านได้ทำไว้  รายรับกับรายจ่ายมันพอดีกันมั้ย  ให้ตรวจสอบดู  ถ้าท่านเห็นว่ารายจ่ายรายการไหนที่มันมากเกินไป  รายจ่ายตัวไหนที่มันไม่เหมาะสม  รายจ่ายตัวไหนที่มันแพงเกินไป  ให้ท่านพิจารณาว่าจะลดตัวไหน  จะเลิกตัวไหน  แต่ถ้ามันจำเป็นอยู่  ท่านก็มาพิจารณาว่ามันมีวิธีการไหนบ้างที่จะทำให้ค่าใช้จ่ายนี้มันลดลงบ้าง  อย่างเช่น  ถ้าหากว่าท่านเป็นเกษตรกร  ปัจจัยการผลิตอย่างปุ๋ยเคมีแพงมาก  ท่านก็ทำการผลิตใช้เอง  อย่างนี้เป็นต้น

กิจกรรมอันต่อมาคือการเพิ่มรายได้  เมื่อท่านทั้งหลายได้พากันประหยัด  อดออม  เป็นการลดรายจ่ายอีกทางหนึ่งแล้ว  ท่านก็ต้องหาทางเพิ่มรายได้ให้กับครัวเรือนของท่าน  อย่างเช่นการหาอาชีพเสริมเข้ามาช่วย  หรือถ้าหากว่าไม่มีความสามารถในอาชีพอย่างอื่น  ท่านต้องขยันให้มากกว่าเดิม  เพื่อทำให้มีรายได้เพิ่มมากขึ้น  แต่อย่าลืมเรื่องความพอดี  ไม่ใช่อดหลับ  อดนอน  ทำงานเพื่อให้ได้เงินมากขึ้นมันไม่คุ้มหรอกครับ

อย่าลืมนะครับ  สิ่งสำคัญที่สุดของการพึ่งตนเองคือใจครับ  ถ้าใจของเราไม่รู้จักกับคำว่าพอ  เราจะไม่มีความสุข  และเราจะอยู่อย่างพึ่งตนเองไม่ได้…วันนี้ขอจบแค่นี้ก่อน

กิจกรรมที่nengnengnengทำไปเมื่อนานมาแล้ว

เลิกคิดที่จะพึ่งพาภายนอกโดยเฉพาะการพึ่งพาภาครัฐ  พึ่งไม่ได้หรอกครับ  ปล่อยให้เขาทะเลาะกันไป  รบราฆ่าฟันกันไป  ใครจะพูดอย่างไรไม่มีใครฟังหรอกครับ  คนที่นั่งหัวเราะอยู่อาจเป็นมหามิตรจมูกโด่งจากแดนไกลก็เป็นได้  เราต้องหาทางพึ่งพาตัวเองให้ได้  ใครที่ทำก่อนแล้วประสบผลสำเร็จต้องมาช่วยเหลือเพื่อนบ้าน  คอยแนะนำเขา  เอาประสบการณ์ของตัวเองไปบอกต่อ  เหมือนที่ผมนายเหน่งพยายามนำประสบการณ์ที่ตัวเองพบเห็นที่เขาเป็นผู้ที่ดำเนินชีวิตแบบพอเพียง  มาบอกเล่าให้พี่น้องได้ฟังกัน  เริ่มกันที่การทำบัญชีครัวเรือนที่ผมได้เล่าไปบ้างแล้วใน เศรษฐกิจพอเพียงอีกสักที ว่าได้มาจด  จ่ายไปจด  ทำให้เป็นนิสัย  ในตอนนี้ผมนายเหน่งจะมาขยายความกันต่อครับ

ต้องยอมรับกันตามความจริงว่า  ในหมู่บ้านนั้นหาคนที่จะมาทำบัญชีครัวเรือนเป็นประจำนั้นยากเต็มที  ส่วนมากหน่วยงานราชการนำสมุดบัญชีมาแจกชาวบ้านเขาก็ทำแค่นั้นล่ะครับ  หมดแล้วหมดเลยไม่ทำต่อ  และที่สำคัญคือการลงรายการ  รายรับ  ในบัญชีครัวเรือน  มักจะลงเฉพาะที่เป็นตัวเงินเท่านั้น  รายรับที่ไม่เป็นตัวเงินไม่นำมาลงด้วย  เช่น  ทิดเคนหาปลาได้มาสองตัวคิดเป็เงินเท่าไรต้องนำมาลงไว้ว่ารายรับมีกี่บาทวงเล็บไว้ด้วยว่า  เป็นรายได้ที่ไม่ใช่ตัวเงิน  แล้วในตอนเย็นเอาบัญชีนั้นมาตรวจสอบอีกทีว่าในวันนั้นมีรายการตัวไหนมาก  รายรับหรือรายจ่าย  ถ้ารายจ่ายมากตรวจต่อไปอีกว่ามีอะไรบ้างที่ไม่สมควรจ่าย  คราวต่อไป  วันต่อไปก็ให้ลดลงแล้ชีวิตจะมีความสุข

การเพาะเห็ดฟางที่อบรมให้ชาวบ้าน

เท่าที่ nengnengneng ได้ออกไปพูดคุยกับชาวบ้าน  ชีวิตความเป็นอยู่ของเขาในตอนนี้ก็พอมีพอกิน ไม่ได้เดือดร้อน  แต่ก็อยากจะมี (รวย) มากกว่านี้อยู่  บางครั้งบางหนมันก็พอทนได้  แต่พอเห็นเพื่อนบ้านเขาไปเมืองนอกเมืองนากลับมาร่ำรวยนี่ซี  มันยั่วใจเหลือเกิน  อยากไปเหมือนอย่างเขาบ้าง  บางคนไม่ใช่แค่ใจอยาก  ไปกู้หนี้ยืมสินเขามาเดินเรื่องกับนายหน้าหาคนไปทำงานเมืองนอก  ได้ไปดังใจหวังบ้าง  ผิดหวังบ้าง  บางคนกลับมาแล้วหนี้สินยังไม่หมดต้องขายที่ดินทำกินไปก็มาก  ยังดีที่เหลือที่ปลูกบ้านอยู่ตอนนี้ nengnengneng ได้ยินแล้วได้แต่ยิ้มปลอบใจกันไป

ชาวบ้านนั้นถ้าหากว่าไม่ได้ทะเยอทะยานอะไร  ขอแค่มีที่ทำกิน (เอาไว้ปลูกข้าวกิน) ได้ลุ้นว่าน้ำฝนจะมีมากหรือน้อย  ข้าวจะราคาดีมั้ย  ชาวบ้านเขามีความสุขจะตาย  แต่ถ้าเมื่อไรก็ตามที่อยากได้  อยากมีเหมือนอย่างเพื่อนบ้านแล้วล่ะก็  เตรียมใจไว้เป็นทุกข์ได้เลย  ไม่ได้หมายความว่าจะทำอย่างเขาไม่ได้  แต่ความไม่พอในใจมันจะมีมากขึ้น  มากขึ้น  ในเมื่อใจมันไม่พอมันจะเป็นสุขได้อย่างไรล่ะ  มันต้องทุกข์อยู่แล้ว  เขาถึงบอกกันว่าการเตรียมความพร้อมสู่ความพอเพียง ไม่มีอะไรยากมากไปกว่าการเตรียมใจ ใจต้องพร้อมที่จะลด  ใจต้องพร้อมที่จะเลิกสิ่งของฟุ่มเฟือยต่าง ๆ ที่เราเคยทำ  ที่เราเคยปฏิบัติ  ต้องหยุดให้ได้

พอเพียง  ต้องท่องไว้ว่าพอเพียง  เอาง่าย ๆ อย่างนี้ก็ได้ครับ  สำหรับใครที่อยากเริ่มต้นสู่ความพอเพียง  ผมแนะนำให้ทำบัญชีครัวเรือนก่อน  เริ่มต้นที่บัญชีครัวเรือนก่อน  ได้มาจด  จ่ายไปจด  ทำให้เป็นนิสัย  ได้มาจด  จ่ายไปจด  ขั้นตอนต่อไปเดี๋ยวค่อยมาว่ากันในตอนต่อ ๆ ไป

เหน่งเหน่งเหน่ง อยากจะเห็นหมู่บ้านพอเพียงจริง ๆ ครับ

ตัวชี้วัดอย่างหนึ่งที่จะบอกได้ว่า  หมู่บ้านหรือชุมชนนั้นพอเพียงหรือไม่พอเพียงคือ  การช่วยเหลือเกื้อกูลกันในหมู่บ้านในชุมชน  ไม่ว่าจะเป็นงานบุญประเพณีต่าง ๆ หรืองานที่ต้องการความร่วมมือ  ร่วมแรง  ร่วมใจ  และร่วมตังค์  คนในหมู่บ้านต้องช่วยกันครับ  ทุก ๆ งาน  ทุก ๆ อย่าง  ไม่ใช่รอรับการช่วยเหลือจากทางราชการ  มีแต่คิดว่าทางราชการจะมาทำให้  เรา (ชาวบ้าน) อยู่เฉย ๆ ก็ได้  จะคิดอย่างนี้ไม่ได้นะครับ nengnengneng ขอบอก

ความพอเพียงคือการพึ่งพาตัวเอง  ลดการพึ่งพาจากภายนอก (ถ้าจะพูดแบบ nengnengneng คือกูไม่ง้อมึง) ถ้าลดได้ทุกอย่างจะดีมาก  แล้วถามว่าจะทำอย่างนั้นได้มั้ยล่ะ  ยาสระผม  ยาสีฟัน  สบู่อาบน้ำ  น้ำยาล้างจาน  อย่างเนี๊ย  ของพวกนี้ผลิตเองได้มั้ย  ถ้าทำคนเดียวมันไม่คุ้ม  ไม่มีเงินพอซื้อวัสดุ  อุปกรณ์  ก็รวมกลุ่มกันขึ้นมาผลิตเพื่อการใช้ในครัวเรือนนะครับ  ไม่ใช่เพื่อการค้า  ของทุกอย่างที่เราใช้ถ้าทำเองได้ทำ  จะได้ไม่ต้องซื้อเขา

หมู่บ้านพอเพียง  ยังอยู่ห่างไกลจากความเป็นจริงมาก  ยิ่งขนาดของหมู่บ้านใหญ่โตเท่าไร  จำนวนประชากร  จำนวนคนในหมู่บ้านมากเท่าไร  ยิ่งเป็นหมู่บ้านพอเพียงยากมากเท่านั้น…แต่ก็ไม่แน่ครับ  อยู่ที่คน

ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่า  ที่อยู่อาศัยหรือบ้านของคนเมืองกับคนชนบทนั้นต่างกันอย่างแน่นอน  บ้านของคนชนบทหรือชาวบ้านนั้นมีพื้นที่ว่างอยู่มากเหมาะสำหรับการปลูกผักสวนครัวที่เป็นกิจกรรมที่ช่วยเราลดรายจ่ายไปได้มากโขอยู่  แต่ว่าบ้านของคนเมืองหรือชาวเมืองส่วนมากแล้วจะเป็นบ้านจัดสรรคือ  ลักษณะของตัวบ้าน  แบบบ้าน  พื้นที่ของบ้านจะเป็นแบบเดียวกันทุกหลัง  และในบ้านนั้นยังหาพื้นที่ว่างที่จะปลูกอะไรไม่ได้เลย

ต้นนี้อยู่ที่บ้านผมเอง

ชาวเมืองทั้งหลายถ้าจะใช้ชีวิตแบบพอเพียงเหมือนชาวบ้าน  ก็ต้องอาศัยกระถางกัน  จะปลูกอะไรก็ต้องปลูกในกระถาง  หรือบางคนโชคดีหน่อยในบริเวณบ้านมีพื้นที่นิดหน่อยพอได้อาศัยปลูกพืชผักอะไรสักเล็กน้อยไวักินบ้าง  เช่น  กะเพรา  พริก  หอม  ข่า  ตะไคร้  อะไรพวกนี้  อย่างที่บ้านผมก็มีต้นกะเพราอยู่ในกระถาง  พอได้อาศัย  ถึงแม้จะมีแค่กระถางเดียว  แต่ใช้ประโยชน์จากมันได้คุ้มค่าจริง ๆ

บ้านบางบ้านเขาทำบล็อกไว้ปลูกที่หน้าบ้าน  ข้างบ้านก็มี  ดู ๆ ไปเหมือนชาวบ้านมีรั้วที่กินได้  ชาวเมืองก็มีเหมือนกัน  มันช่วยลดต้นทุนไปได้เยอะเหมือนกัน  มองแบบวันต่อวันเราจะมองไม่ค่อยออก  ต้องมองเป็นปีถึงจะมองเห็นได้ชัดเจน  ยิ่งถ้าครัวเรือนไหนทำบัญชีครัวเรือนไปด้วย  จะทำให้มองเห็นได้อย่างชัดเจนที่สุด