Blog Archives

สวนเซนสวย

April 3, 2012

Tweet ผมหลงไหลศิลปและปรัชญาตะวันออกมานานหลายนานแล้ว  พอไปเห็นที่ไหนมักจะถ่ายภาพเก็บไว้  และมีหลายครั้งที่ภาพเหล่านั้นหายไปกับกาลเวลา  แต่ยังติดตาติดใจผมอยู่ไม่เลือนหายไปไหน  และคราวที่ไปสวนสมุนไพรสมเด็จพระเทพฯ  ระยอง  ผมได้เห็นสวนเซนสวยแบบนี้ที่ข้างทางเข้าอาคาร  เลยถ่ายภาพเก็บมาฝาก…แม้จะไม่มีมุมสวยเลยก็ตาม (ฮา) สวนเซนหลายคนถือว่าเป็นศิลปะที่มีชีวิต  แม้มองดูแล้วเหมือนกับว่ามันเป็นสวนที่แห้งแล้ง  เพราะมีแค่หินกรวด  แต่ในหินกรวดนั้นน่ะมีน้ำตก  มีต้นไม้  มีอะไรอื่นอีกที่สวนควรจะมี  เพียงแต่แต่ละคนมองเห็นได้ต่างกัน  นี่แหละที่ผมชอบ ชอบที่มันมีอะไรมากมายที่ซ่อนอยู่  ความหมายเชิงปรัชญาในการดำรงชีวิต  และที่เด่นจะเป็นมุมมองของแต่ละคน  ยืนอยู่จุดเดียวกัน  มองลงไปในมุมเดียวกัน  คนสองคนเห็นไม่เหมือนกัน

พึ่งตนเองด้วยการลดรายจ่ายและการเพิ่มรายได้

March 4, 2010

Tweetผม(สามเหน่ง)ได้เคยพูดไปหลายที  หลายโอกาส  หลายสถานที่แล้วว่า  คนที่จะพึ่งตนเองได้นั้น  สิ่งที่สำคัญที่สุดคือใจ  ใจต้องพร้อมที่จะอยู่อย่างพึ่งตนเอง  ถ้าใจของเราไม่พร้อมเราจะทำอะไรไม่ได้เลย  เพราะฉะนั้นใจสำคัญที่สุด  เมื่อเราตั้งใจอย่างแน่วแน่ที่จะพาครัวเรือนอยู่อย่างพึ่งตนเองแล้ว  มันสำเร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว  ที่เหลืออาศัยความขยัน  ความอดทนของเราเองว่าจะทำได้มั้ย กิจกรรมพึ่งตนเองที่ผม(สามเหน่ง)ได้บอกท่านทั้งหลายไปแล้วคือการทำบัญชีครัวเรือน  ทุกท่านคงทำกันได้แล้ว  กิจกรรมเพื่อการพึ่งตนเองอีกสองกิจกรรมคือ  การลดรายจ่าย  และการเพิ่มรายได้  มาดูอันแรกกันเลยครับ กิจกรรมลดรายจ่าย  จะลดรายการไหนท่านสามารถดูได้จากบัญชีครัวเรือนที่ท่านได้ทำไว้  รายรับกับรายจ่ายมันพอดีกันมั้ย  ให้ตรวจสอบดู  ถ้าท่านเห็นว่ารายจ่ายรายการไหนที่มันมากเกินไป  รายจ่ายตัวไหนที่มันไม่เหมาะสม  รายจ่ายตัวไหนที่มันแพงเกินไป  ให้ท่านพิจารณาว่าจะลดตัวไหน  จะเลิกตัวไหน  แต่ถ้ามันจำเป็นอยู่  ท่านก็มาพิจารณาว่ามันมีวิธีการไหนบ้างที่จะทำให้ค่าใช้จ่ายนี้มันลดลงบ้าง  อย่างเช่น  ถ้าหากว่าท่านเป็นเกษตรกร  ปัจจัยการผลิตอย่างปุ๋ยเคมีแพงมาก  ท่านก็ทำการผลิตใช้เอง  อย่างนี้เป็นต้น กิจกรรมอันต่อมาคือการเพิ่มรายได้  เมื่อท่านทั้งหลายได้พากันประหยัด  อดออม  เป็นการลดรายจ่ายอีกทางหนึ่งแล้ว  ท่านก็ต้องหาทางเพิ่มรายได้ให้กับครัวเรือนของท่าน  อย่างเช่นการหาอาชีพเสริมเข้ามาช่วย  หรือถ้าหากว่าไม่มีความสามารถในอาชีพอย่างอื่น  ท่านต้องขยันให้มากกว่าเดิม  เพื่อทำให้มีรายได้เพิ่มมากขึ้น  แต่อย่าลืมเรื่องความพอดี  ไม่ใช่อดหลับ  อดนอน  ทำงานเพื่อให้ได้เงินมากขึ้นมันไม่คุ้มหรอกครับ อย่าลืมนะครับ  สิ่งสำคัญที่สุดของการพึ่งตนเองคือใจครับ  ถ้าใจของเราไม่รู้จักกับคำว่าพอ  เราจะไม่มีความสุข  และเราจะอยู่อย่างพึ่งตนเองไม่ได้…วันนี้ขอจบแค่นี้ก่อน

พึ่งตัวเองด้วยบัญชีครัวเรือน

March 2, 2010

Tweetวันประวัติศาสตร์ทางการเมือง  26  กุมภาพันธ์ได้ผ่านพ้นมาแล้ว  ผลการตัดสินเป็นอย่างไรทุกท่านคงทราบแล้ว  และมันก็ได้นำการเมืองมาสู่มุมอับที่ไม่มีทางที่จะเดินไปต่อได้อีกแล้ว  ถ้าไม่มีเหตุการณ์รุนแรงเกิดขึ้นมันคงจะไม่จบง่าย ๆ ประวัติศาสตร์ทางการเมืองของไทยได้บอกไว้หลายครั้งแล้วว่า  ถ้าไม่มีเหตุความรุนแรง  ถ้าไม่มีคนตาย  คนที่เป็นผู้นำคงไม่หยุดคิดหรอกครับ  ทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาตั้งแต่ปี 49 ไม่ว่าจะด้วยมือของคนไทยเองหรือมือของมหามิตรที่อยู่แดนไกล  มันได้บอกให้เราได้รู้ว่านับจากวันนี้ต่อไปในอนาคต  เราต้องอยู่อย่างพึ่งตนเองแล้วครับ เลิกคิดที่จะพึ่งพาภายนอกโดยเฉพาะการพึ่งพาภาครัฐ  พึ่งไม่ได้หรอกครับ  ปล่อยให้เขาทะเลาะกันไป  รบราฆ่าฟันกันไป  ใครจะพูดอย่างไรไม่มีใครฟังหรอกครับ  คนที่นั่งหัวเราะอยู่อาจเป็นมหามิตรจมูกโด่งจากแดนไกลก็เป็นได้  เราต้องหาทางพึ่งพาตัวเองให้ได้  ใครที่ทำก่อนแล้วประสบผลสำเร็จต้องมาช่วยเหลือเพื่อนบ้าน  คอยแนะนำเขา  เอาประสบการณ์ของตัวเองไปบอกต่อ  เหมือนที่ผมนายเหน่งพยายามนำประสบการณ์ที่ตัวเองพบเห็นที่เขาเป็นผู้ที่ดำเนินชีวิตแบบพอเพียง  มาบอกเล่าให้พี่น้องได้ฟังกัน  เริ่มกันที่การทำบัญชีครัวเรือนที่ผมได้เล่าไปบ้างแล้วใน เศรษฐกิจพอเพียงอีกสักที ว่าได้มาจด  จ่ายไปจด  ทำให้เป็นนิสัย  ในตอนนี้ผมนายเหน่งจะมาขยายความกันต่อครับ ต้องยอมรับกันตามความจริงว่า  ในหมู่บ้านนั้นหาคนที่จะมาทำบัญชีครัวเรือนเป็นประจำนั้นยากเต็มที  ส่วนมากหน่วยงานราชการนำสมุดบัญชีมาแจกชาวบ้านเขาก็ทำแค่นั้นล่ะครับ  หมดแล้วหมดเลยไม่ทำต่อ  และที่สำคัญคือการลงรายการ  รายรับ  ในบัญชีครัวเรือน  มักจะลงเฉพาะที่เป็นตัวเงินเท่านั้น  รายรับที่ไม่เป็นตัวเงินไม่นำมาลงด้วย  เช่น  ทิดเคนหาปลาได้มาสองตัวคิดเป็เงินเท่าไรต้องนำมาลงไว้ว่ารายรับมีกี่บาทวงเล็บไว้ด้วยว่า  เป็นรายได้ที่ไม่ใช่ตัวเงิน  แล้วในตอนเย็นเอาบัญชีนั้นมาตรวจสอบอีกทีว่าในวันนั้นมีรายการตัวไหนมาก  รายรับหรือรายจ่าย  ถ้ารายจ่ายมากตรวจต่อไปอีกว่ามีอะไรบ้างที่ไม่สมควรจ่าย  คราวต่อไป  วันต่อไปก็ให้ลดลงแล้ชีวิตจะมีความสุข

เศรษฐกิจพอเพียงอีกสักที

February 24, 2010

Tweetหน้าที่การงานที่ทำอยู่ตอนนี้  จะบอกว่าสบายมันก็บอกได้ไม่เต็มปาก  จะบอกว่าไม่ลำบากก็พูดได้ไม่เต็มคำ  มันก็มีทั้งสองอย่างปะปนกันไป  ออกพื้นที่พบปะกับชาวบ้านไปพูดเรื่องเศรษฐกิจพอเพียงให้ชาวบ้านฟัง  ชาวบ้านเขาฟังแต่เหมือนเขาไม่ได้ยิน  ชาวบ้านบางคนรู้ว่าเศรษฐกิจพอเพียงคือการปลูกผักสวนครัวไว้กินเอง  เหมือนกับที่เขากำลังทำอยู่  และเขาก็ทำกันอย่างนี้มานานหลายนานแล้ว  ไอ้สามห่วงสองเงื่อนไขอะไรนั่นเขาไม่รู้หรอกครับ  แต่การดำเนินชีวิตของเขาในตอนนี้  มันเป็นอย่างนั้น  อย่างพอเพียง เท่าที่ nengnengneng ได้ออกไปพูดคุยกับชาวบ้าน  ชีวิตความเป็นอยู่ของเขาในตอนนี้ก็พอมีพอกิน ไม่ได้เดือดร้อน  แต่ก็อยากจะมี (รวย) มากกว่านี้อยู่  บางครั้งบางหนมันก็พอทนได้  แต่พอเห็นเพื่อนบ้านเขาไปเมืองนอกเมืองนากลับมาร่ำรวยนี่ซี  มันยั่วใจเหลือเกิน  อยากไปเหมือนอย่างเขาบ้าง  บางคนไม่ใช่แค่ใจอยาก  ไปกู้หนี้ยืมสินเขามาเดินเรื่องกับนายหน้าหาคนไปทำงานเมืองนอก  ได้ไปดังใจหวังบ้าง  ผิดหวังบ้าง  บางคนกลับมาแล้วหนี้สินยังไม่หมดต้องขายที่ดินทำกินไปก็มาก  ยังดีที่เหลือที่ปลูกบ้านอยู่ตอนนี้ nengnengneng ได้ยินแล้วได้แต่ยิ้มปลอบใจกันไป ชาวบ้านนั้นถ้าหากว่าไม่ได้ทะเยอทะยานอะไร  ขอแค่มีที่ทำกิน (เอาไว้ปลูกข้าวกิน) ได้ลุ้นว่าน้ำฝนจะมีมากหรือน้อย  ข้าวจะราคาดีมั้ย  ชาวบ้านเขามีความสุขจะตาย  แต่ถ้าเมื่อไรก็ตามที่อยากได้  อยากมีเหมือนอย่างเพื่อนบ้านแล้วล่ะก็  เตรียมใจไว้เป็นทุกข์ได้เลย  ไม่ได้หมายความว่าจะทำอย่างเขาไม่ได้  แต่ความไม่พอในใจมันจะมีมากขึ้น  มากขึ้น  ในเมื่อใจมันไม่พอมันจะเป็นสุขได้อย่างไรล่ะ  มันต้องทุกข์อยู่แล้ว  เขาถึงบอกกันว่าการเตรียมความพร้อมสู่ความพอเพียง ไม่มีอะไรยากมากไปกว่าการเตรียมใจ ใจต้องพร้อมที่จะลด  ใจต้องพร้อมที่จะเลิกสิ่งของฟุ่มเฟือยต่าง ๆ ที่เราเคยทำ  ที่เราเคยปฏิบัติ  ต้องหยุดให้ได้ [...]

หมู่บ้านพอเพียง

February 23, 2010

Tweetด้วยความที่เป็นพัฒนาชุมชน  นายเหน่งเลยอยากจะเห็นคนในทุก ๆ ครัวเรือนที่ใช้ชีวิตอย่างพอเพียง  อยากเห็นชุมชนพอเพียง  อยากเห็นหมู่บ้านพอเพียง  อยากเห็นคนในหมู่บ้านนั้น ๆ ใช้ชีวิตแบบพอเพียง  ไม่รู้ว่าเหน่ง  พัฒนาชุมชนฝันไปหรือเปล่า  เท่าที่ได้ลงพื้นที่บ้างในบางหมู่บ้าน  ให้ปลุกให้ปั้นอย่างไรก็เป็นชุมชนพอเพียง  เป็นหมู่บ้านพอเพียงไม่ได้ ตัวชี้วัดอย่างหนึ่งที่จะบอกได้ว่า  หมู่บ้านหรือชุมชนนั้นพอเพียงหรือไม่พอเพียงคือ  การช่วยเหลือเกื้อกูลกันในหมู่บ้านในชุมชน  ไม่ว่าจะเป็นงานบุญประเพณีต่าง ๆ หรืองานที่ต้องการความร่วมมือ  ร่วมแรง  ร่วมใจ  และร่วมตังค์  คนในหมู่บ้านต้องช่วยกันครับ  ทุก ๆ งาน  ทุก ๆ อย่าง  ไม่ใช่รอรับการช่วยเหลือจากทางราชการ  มีแต่คิดว่าทางราชการจะมาทำให้  เรา (ชาวบ้าน) อยู่เฉย ๆ ก็ได้  จะคิดอย่างนี้ไม่ได้นะครับ nengnengneng ขอบอก ความพอเพียงคือการพึ่งพาตัวเอง  ลดการพึ่งพาจากภายนอก (ถ้าจะพูดแบบ nengnengneng คือกูไม่ง้อมึง) ถ้าลดได้ทุกอย่างจะดีมาก  แล้วถามว่าจะทำอย่างนั้นได้มั้ยล่ะ  ยาสระผม  ยาสีฟัน  สบู่อาบน้ำ  น้ำยาล้างจาน  อย่างเนี๊ย  ของพวกนี้ผลิตเองได้มั้ย  ถ้าทำคนเดียวมันไม่คุ้ม  ไม่มีเงินพอซื้อวัสดุ [...]