สมัครบัตรเครดิตซิตี้แบงค์ รับบัตรกำนัลเทสโก้โลตัส มูลค่า 500 บาท เฉพาะที่ Silkspan เท่านั้น
ผมเกิดมาในหมู่บ้านที่ห่างไกลหมอ ห่างไกลครูและห่างไกลจากหลายอย่าง ห่างจากที่ตั้งของศาลากลางจังหวัดเก้าสิบห้ากิโลเมตร แน่นอนว่าผู้ที่ทำคลอดผมเป็นหมอตำแยที่อยู่ใกล้แม่ผมมากกว่าหมอประจำโรงพยาบาล
เติบโตมาแบบจูงวัว เลี้ยงควาย ใช้ชีวิตตามประสาคนบ้านนอกทั่ว ๆ ไป พออายุครบเกณฑ์เรียนหนังสือก็เข้าเรียนโรงเรียนประจำหมู่บ้าน โรงเรียนที่มีครูผ่านมาแล้วก็ผ่านไป
เมื่อมีครูคนใหม่มา แม่มักจะให้มาพักที่บ้านของเรา บ้านของเราที่มีห้องนอนเล็ก ๆ ไว้ให้พอพักอาศัยได้คนหนึ่ง แม่ให้พักด้วยความเต็มใจ ไม่คิดค่าเช่าค่าอะไรทั้งนั้น ผมเห็นอย่างนี้จนชินและผมก็ไม่เคยถามแม่สักทีว่าทำไมแม่ถึงทำอย่างนั้น
ไม่ถามจนกระทั่งถึงตอนนี้ ผมคิดว่าแม่คงมีเหตุผลของแม่ จนเมื่อไม่นานมานี้แม่ได้เล่าให้ฟังตามประสาผู้เฒ่าที่นึกถึงความหลัง แม่บอกว่าที่ให้ที่พักพิงแก่ผู้อื่นที่เขามาบ้านเรา ต้อนรับเขาเหมือนญาติสนิทนั้น แม่หวังว่าในอนาคตถ้าหากลูกของแม่ไป(รับราชการ)ที่อื่น จะได้มีคนต้อนรับขับสู้ ถึงจะไม่เท่ากับที่แม่ทำไว้แค่มีบ้างก็ยังดี
ผมได้ฟังแล้วนึกถึงตัวเอง ผมก็เป็นเหมือนครูที่ผมเคยเห็นตอนเด็กมาอยู่ต่างบ้านต่างเมืองแค่ได้ยินเสียง มาเด้อกินข้าว ก็ดีใจแล้ว
ต้องบอกว่าวิสัยทัศน์ของแม่สุดยอด ไม่ว่ายังไงแม่ก็ยังห่วงลูกเสมอห่วงแบบที่ผมเองยังนึกไม่ถึงเลยนะเนี่ย
ภาพประกอบจาก : www.chomthai.com
nengneng on 
พ่อปัน ปัน on 
การกระทำของท่าน สอนอะไรเราหลายๆ อย่าง เพียงแต่เรามองไม่เห็นครับ ผมคิดเช่นนั้น