806

ผมเข้าใจว่า วัฒนธรรมกลัวผิด เกิดขึ้นมานานมากแล้ว  ตั้งแต่ผมยังเรียนหนังสืออยู่ก็มีวัฒนธรรมพวกนี้แล้ว  ไม่กล้าตอบเพราะกลัวว่าสิ่งที่เราตอบจะไม่ถูก  ไม่กล้าทำเพราะกลัวว่าสิ่งที่เราทำมันจะไม่ถูก  ความกลัวว่าสิ่งที่เราคิดเองจะไม่ถูกมันผังหัวเรามาตั้งแต่ครั้งไหน  เมื่อไหร่ไม่ทราบเหมือนกัน  รู้แต่ว่าถ้าเราพูด  ถ้าเราทำ  แล้วสามารถอ้างอิงจากตำรา  อ้างอิงจากกูรูได้มันจะปลอดภัย

ดังนั้นเราจะเห็น นักพัฒนาชุมชน ทั้งรุ่นเก่ารุ่นใหม่ถามกันมาเยอะ  ถามกันมามาก  ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม  ตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบ  ผมไม่ได้ใจแคบห้ามถามแต่อย่างใด  แต่บางอย่างควรจะหัดทำเองเพื่อประโยชน์ของตัวนักพัฒน์เองในวันข้างหน้า  อย่างเช่น  ข้อความในหนังสือ  ไม่ว่าจะเป็นบันทึกภายในที่เราทำกันเป็นประจำอยู่แล้ว  หรือหนังสือออกไปยังภายนอก

ประเภท  “มีตัวอย่างบันทึกยืมเงินมั้ย”  หรือ  “มีตัวอย่างหนังสือส่งคืนเบี้ยมั้ย”  มีมาเป็นประจำ  ผมสงสัยว่า  พอเราทำหนังสือเสร็จเรียบร้อยเสนอขึ้นไปผ่านหัวหน้าสำนักจนถึงปลัดนายก  ไม่มีใครสแกนหนังสือเราเลยเหรอ  อย่าถือว่าเป็นการเสียหน้าสิครับ  ยิ่งมีคนสแกนหนังสือให้เราแล้วส่งคืนมาให้เราแก้ไขก็ยิ่งดี  จะได้จำไว้เป็นความรู้  และผมสงสัยต่ออีกว่า  นักพัฒนาชุมชนที่มีผู้ช่วยนักพัฒน์เวลาที่เขาบอกให้ผู้ช่วยทำหนังสือส่ง  ถ้าผู้ช่วยเขาถามว่าทำไงล่ะ  เขาจะตอบว่ายังไง (ฮา)

ผมมีความเชื่อเหมือนอย่างที่ทุกคนเชื่อว่า  เราสามารถเรียนรู้ได้ตลอดชีวิต  เรียนรู้นะครับ  ไม่ใช่ลอก  ถ้าใครไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงทำแบบผมครับ  ผมมีบันทึกแค่ฉบับเดียว  ผมมีหนังสือส่งแค่ฉบับเดียวที่ผมใช้เป็นต้นฉบับ  เวลามีงานก็ลบแล้วเขียนใหม่  เพราะฉะนั้นเราสามารถที่จะเรียนรู้ได้ทุกวันที่เราทำงาน  เพราะเรื่องแต่ละเรื่องเข้ามาไม่เหมือนกัน  บางคนพอมาถึงตรงนี้อาจจะบอกว่า  กรูไม่ถามเมิงหรอก  กรูถาม  Google  ก็ด้ายรู้มากกว่าเมิงอีก (ฮา)

nengneng

nengneng

นักพัฒนาชุมชน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
รองประธาน ชมรมพัฒนาชุมชนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (แห่งประเทศไทย)
ลูกของแม่ และเพื่อนของท่าน
nengneng

comments

comments