สองสัปดาห์ที่แล้วผมโทรสอบถามเส้นทางไปโรงพยาบาลบางระกำ  จังหวัดพิษณุโลก  กับประธานชัช  ขณะที่โทรก็ลุ้นอยู่ว่าคุณชัชกำลังอยู่บนเวทีในงานอบรมสวัสดิการฯรุ่นที่  2  อยู่หรือเปล่า  และโชคดีที่ไม่ต้องรอสาย

ผมไม่ทราบต้นสายปลายเหตุว่า  คนพิการทางด้านจิตใจรายนี้ไปอยู่ที่โรงพยาบาลบางระกำได้ยังไง  แต่ก็คุ้นเคยกับพฤติกรรมอย่างนี้ของแกนะครับ  เพราะเป็นที่ทราบกันในหมู่บ้านว่า  วันดีคืนดีแกก็จะหายออกไปจากหมู่บ้าน  บางครั้งนานเป็นเดือนสองเดือน  แล้วแกก็จะกลับมาเอง  แบบที่ไม่ต้องตาม

คนพิการรายนี้อาศัยอยู่กับแม่สองคน  ที่น่าเศร้าคือ  แม่กับลูกคู่นี้พิการทางจิตใจทั้งคู่ครับ  โดยมีญาติห่างๆ ดูแลแบบห่างๆ เหมือนกันอีกที  แต่หลักๆ คือแม่กับลูกดูแลกันเอง  บางคราวที่แกไม่ได้ไปรับยาแกจะมีอาการแสดงให้เห็นชัด  ผมเคยสอบถามไปยังคุณหมอว่าทำไมแกถึงมีอาการให้เห็นแบบนี้บ่อยๆ หมอบอกว่าแกไม่ยอมกินยา  ถึงหมอจะดูว่าแกกลืนแล้วแต่แกก็มีวิธีโกหกหมออยู่นั่นเองว่ากินแล้ว  หลังๆ มาใช้วิธีหลอกเอาว่าจะฉีดยาบำรุงให้  แต่แกก็ไม่ค่อยอยู่บ้านอีก  บางครั้งบางคราวเลยเป็นอย่างที่เราเห็น

อย่างคราวนี้  แกน่าจะได้รับการชักชวนจากคนงานที่ทำงานด้วยกันที่กรุงเทพว่าจะไปรับจ้างเลี้ยงเป็ด  แกเลยขึ้นรถไปกับเขา  และน่าจะขาดยาพอดีในช่วงนั้น  เลยเกิดอาการร้อนถอดเสื้อผ้าเดินอยู่ข้างทาง  ตำรวจเลยจับไปส่งโรงบาล  ดีนะครับที่ถามว่าแกอยู่ไหนแล้วแกตอบได้  ทางโน้นเลยแจ้งมาทางทอระสับ  และเราได้พาญาติไปรับตัวกลับเรียบร้อยแล้ว

nengneng

nengneng

นักพัฒนาชุมชน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
รองประธาน ชมรมพัฒนาชุมชนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (แห่งประเทศไทย)
ลูกของแม่ และเพื่อนของท่าน
nengneng

comments

comments