จากวันนั้น…วันที่ผมทำบล็อกแห่งนี้ขึ้นมา แบบของฟรีก่อนแล้วอดใจไม่ไหวแปลงร่างเป็น nengnengneng.net แล้วก็เริ่มโพสแรกเมื่อต้นปีมานี้
ถึงวันนี้…วันที่มีคนเข้ามาเยี่ยมชมบล็อกแห่งนี้มาก…มากจนผมตกใจ
ผมเคยบอกเสมอมาว่า ผมพอใจในจำนวนคนที่เข้ามาระดับร้อยคน ถ้ามีมากกว่านั้น ผมกลัวครับ กลัวว่าจะจัดการไม่ได้
ผมคิดว่าที่คนเข้ามามากอย่างนี้อาจเป็นเพราะว่า คนพอชอไม่ได้ตั้งใจก็เป็นได้ เมื่อวันสองวันที่ผ่านมา คนพอชอทั้งหลายพากันเร่งมือบันทึกข้อมูลเบี้ยยังชีพกัน (รวมทั้งตัวผมเอง) แล้วมันเข้าเว็บเพื่อบันทึกไม่ได้
บังเอิญอย่างเหลือเชื่อว่า ในการค้นหาข้อมูลใน google ว่า ระบบสารสนเทศการจัดการฐานข้อมูลเบี้ยยังชีพขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ที่คนพอชอชอบใช้นั้น google จะบอกมาว่ามี บล็อกเรื่องโม้ เรื่องบ่น ของคนพอชอ อยู่ในอันดับที่สาม
พอเข้าเว็บที่ต้องการเข้าไม่ได้ คนเลยสงสัยว่าไอ้นี่มันคือใคร ลองเข้าไปดูสักหน่อยซิ ผิดหวังบ้าง สมหวังบ้าง ไม่ว่ากัน
จากวันนั้น…ถึงวันนี้ มันมีพัฒนาการขึ้นมาเรื่อย ๆ เหมือนกับเด็กน้อยเริ่มเติบโตขึ้นมา ได้รับการอบรม สั่งสอนจากพ่อ แม่ ญาติพี่นอง รวมทั้งเรียนรู้ด้วยตัวเองบ้างตามประสา
ยังยืนยัน นั่งยัน และนอนยันว่า แนวทางของบล็อกแห่งนี้เป็นเรื่องที่เจ้าของบล็อกรู้อยู่เพียงเรื่องเดียวเท่านั้น ถึงแม้จะไม่เชี่ยวชาญ แต่อยากบันทึกไว้เล่าให้ลูกหลานฟังในยามแก่ชราว่า เรื่องมันเป็นอย่างนี้นะ
ขอบคุณทุกความเห็น…ขอบคุณมือที่มองไม่เห็นด้วยครับที่คลิกเข้ามาดู…ขอบคุณ
nengneng on 
พ่อปัน ปัน on 
ยินดีด้วยคร้าบบ ขอให้มีคนเข้าเยอะๆ ทู้ก วาน^^
ขอบคุณครับ…