สวสัดียามบ่ายครับเพื่อนนักพัฒน์ที่น่ารักทุกท่าน  วันนี้ผมมาสายหน่อย  คิดว่าจะไม่ได้เขียนบล็อกซะแล้ววันนี้  เมื่อเช้าผมไปหาหมอมาครับแต่หมอติดราชการด่วน  พยาบาลเลยนัดให้ผมไปอีกทีวันพรุ่งนี้  ก็หวังว่าหมอคงจะอยู่

เข้าเรื่องละกันนะครับ  วันนี้อยากจะพูดเรื่อง  เครือข่ายพัฒนาชุมชน  หน่อย  เพราะได้ยินคุณชัช  ประธานชมรมพัฒนาชุมชนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น  บ่นในเฟสบุ๊คว่า  ทำงานแบบไหน  แลกเปลี่ยนกับใคร  สืบเนื่องมาจากมีสมาชิกคนหนึ่งโทรถามเรื่องงานจากประธานชมรมฯ  พออธิบายกันเสร์จประธานถามถึงนักพัฒน์อีกคนที่อยู่ในอำเภอเดียวกัน  เพื่อนสมาชิกบอกไม่รู้จัก  ทั้งที่อยู่อำเภอเดียวกัน  ตำแหน่งเดียวกัน  ประธานชัชเลยออกอาการเซ็ง

ถามว่าเรื่องแบบนี้จำเป็นมั้ย  ผมว่าจำเป็นมากทีเดียว  อย่างน้อยเมื่อเราทำอะไรไม่ได้  ไปไม่เป็น  ไม่แน่ใจอะไรบางอย่าง  เรายังมีคนที่จะถาม  แม้จะไม่ได้คำตอบที่เราต้องการแต่แน่ใจเถอะว่าคำถามนั้นมันจะถูกถามต่อๆ ไปยังผู้รู้หลายๆ คน  แล้วคำตอบที่ดีที่สุดจะกลับไปหาเราเอง

ผมเริ่มต้นรู้จักคนอื่นจากการประชุมครับ  ในงานที่เกี่ยวข้องกับเรามันต้องมีสักครั้งที่เราเจอกันที่ห้องประชุมที่อำเภอ  ต่อจากนั้นเราต้องสานต่อความสัมพันธ์ด้วยการพูดคุยแลกเปลี่ยนเรียนรู้แก่กันและกัน  มีข่าวสารอะไรก็แบ่งปันกัน  เล่าให้เพื่อนฟังบ้าง  เบอร์โทรอย่าอายที่จะถาม  อย่ากลัวที่จะมีคนมอง  เมล์และเฟสก็ควรมีไว้คุยงานกัน

ที่ผมชอบมากคือ  ท้องถิ่นอำเภอออกหนังสือนัดประชุมประจำเดือนในแต่ละตำแหน่ง  แต่ไม่รวมกันประชุมนะครับ  ตำแหน่งละวัน  แล้วเราก็เลือกประธานกัน  เรื่องในวาระการประชุมก็เป็นเรื่องในงาน  เรื่องหนังสือสั่งการต่างๆ นั่นแหละครับ  ใครมีอะไรก็นำมาเล่าให้กันฟัง  และซักถามประเด็นข้อสงสัยต่างๆ เที่ยงเราก็ไปทานข้าวร่วมกัน  จ่ายใครจ่ายมันครับเพราะไม่มีงบ  บางเดือนอาจจะมีเจ้ามือบ้าง  แต่เสียดายที่ตอนนี้ไม่มีแบบนั้นอีกแล้ว

เพื่อนนักพัฒน์ที่รักทุกท่านครับ  การที่เรามีเพื่อนมันดีกว่าไม่มี  อย่างน้อยมันก็ทำให้เราอุ่นใจเวลาไปไหนมาไหน  มีข้าวกินแน่นอน (ฮา)

nengneng

nengneng

นักพัฒนาชุมชน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
รองประธาน ชมรมพัฒนาชุมชนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (แห่งประเทศไทย)
ลูกของแม่ และเพื่อนของท่าน
nengneng

comments

comments