ผมมีกลุ่มเพือนที่ทำงานในตำแหน่งหน้าที่การงานเหมือนกัน  หรืออาจจะเป็นคนที่สนใจทางด้านเดียวกันก็เป็นไปได้ที่ Facebook ในนั้นเราแลกเปลี่ยนเรียนรู้ซึ่งกันและกันเกี่ยวกับงานพัฒนาชุมชนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น  ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเบี้ยยังชีพ  คนพิการ  คนด้อยโอกาส  กลุ่มอาชีพ  กลุ่มสตรี  โครงการนั่น  โครงการนี่  รวมถึงการตรวจงานหรือข้อห้ามต่างๆ นาๆ ที่คุณพี่ สตง. เขาห้ามไว้

ในบางครั้งบางโอกาสก็เป็นการเล่าสู่กันฟังในเรื่องที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับงานประจำของเรา  และในบางทีและหลายทีที่เรามักจะสอบถามกันว่าโครงการนั้นทำยังไง  ใครทำแล้วบ้างเล่าให้ฟังหน่อย  งานพวกนี้หนีกันไม่พ้นสักเท่าไรหรอกครับ  ส่วนมากมักจะทำเหมือนๆ กัน  ยิ่งเป็นจังหวัดเดีนวกันยิ่งเหมือนกันยังกะแฝด

สังคมของพัฒนาชุมชนท้องถิ่น  ไม่ใช่เว็บบอร์ดอีกต่อไปแล้วครับ  เราเข้าไปโพสสอบถามเรื่องงานไว้  กว่าจะมีคนมาตอบบางครั้งเราได้คำตอบทำเสร็จไปเรียบร้อย  เรียกว่ารอจนลืม  แล้วบรรยากาศมันเป็นทางการเกินไปหรือเปล่าไม่รู้ถึงไม่ค่อยมีใครกล้าตอบ  เหมือนกับอยู่ในห้องเรียน  สงสัยยังไงก็ต้องอดใจไว้  ส่วนไอ้คนที่รู้ก็ไม่กล้าบอก  กลัวครูบอกว่าผิด

แต่ที่ Facebook มันเหมือนกับนั่งคุยกันเล่นใต้ต้นไม้ใกล้ๆ โรงอาหาร  มันมีความรู้สึกผ่อนคลายมากกว่ากัน  อยากถามอยากพูดอะไรก็ได้  มองไปด้านข้างมันกว้างไกล  ไม่ใช่ผนังห้องแคบๆ กั้นเราไว้ให้เรากลัว  ไม่มีครูยืนอยู่หน้าห้องทำให้เราไม่กล้าถามแม้กระทั่งเพื่อน  ถึงเพื่อนจะกระซิบถามเรา  เราก็ไม่กล้าตอบ  แต่เราลืมไปว่าเรานั่งอยู่ตรงนี้มีคนเดินผ่านไปผ่านมาเยอะแยะไปหมด  เขาเหล่านั้นย่อมได้ยินเรื่องที่เราคุยกัน  รวมถึงคุณครูด้วย

nengneng

nengneng

นักพัฒนาชุมชน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
รองประธาน ชมรมพัฒนาชุมชนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (แห่งประเทศไทย)
ลูกของแม่ และเพื่อนของท่าน
nengneng

comments

comments