เลิกพูดถึง  จปฐ.  สักพักแล้วหันมาพูดคุยและเล่าเรื่อง  การแก้ไขปัญหาความยากจนที่ กรมการพัฒนาชุมชน วางแผนแล้วก็ตั้งชื่อไว้สวยหรู (อีกแล้วครับท่าน) ว่า  การบริหารจัดการครัวเรือนยากจนแบบบูรณาการ  เอ้า…บูรณาการก็บูรณาการ

เขา (กรมการพัฒนาชุมชน) กำหนดกลยุทธ์การบริหารจัดการครัวเรือนยากจนแบบบูรณาการไว้  4  กระบวนการ (เขาเรียกว่า กระบวนงาน นะไม่เหมือนเราที่เรียกว่า กระบวนการ) คือ

1.  ชี้เป้าชีวิต – วิเคราะห์หาสาเหตุ

2.  ทำแผนที่ชีวิต – คิดวิธีการแก้

3.  บริหารจัดการชีวิต – ทำตามแผน

4.  ดูแลชีวิต – ติดตามประเมินผล

ดูในเนื้องานแล้วมันก็เหมือนกับการแก้ไขปัญหาคราวก่อน ๆ ที่ได้ทำกันมา  ดีหน่อยที่ปีนี้ทำแบบตัวใครตัวมัน  คือสาเหตุของความยากจนแต่ละคนไม่เหมือนกัน  เพราะฉะนั้นการแก้ไขปัญหาจึงไม่เหมือนกัน  แก้ปัญหาของใครของมัน  ไม่ใช่เอะอะอะไรก็ฝึกอบรมอาชีพแก้ไขปัญหาความยากจน  ขอเงินงบประมาณจากท้องถิ่น  ขอคนทำงานจากท้องถิ่น  ส่วนตัวเขาก็เอาผลงานและหน้าไป  ซึ่งผมคิดว่าที่มันไม่ประสบผลเท่าที่ควรก็มาจากเรื่องพวกนี้แหละ

ในปีนี้ผมกำลังรอดูอยู่ว่าจะเป็นยังไง  สัปดาห์ที่แล้วผมไม่ได้เข้าประชุมกับเขา  เลยไม่รู้ว่ายังเป็นแบบตัวใครตัวมันอยู่มั้ย  แต่รู้แล้วล่ะว่าข้อมูลของคนจนตามเกณฑ์ จปฐ. 53 มีใครบ้าง  ใครจนจริง  ใครจนไม่จริง  ผมไม่เคยคุยกันแบบจริงจังกับคนที่เป็นคนยากจนในหมู่บ้านหรอกครับ  แต่ “ตาหนัก” คนสวนที่ อบต. บอกว่า “ถ้าเค้าขยันเค้าคงไม่จน”

และงานนี้คาดว่าน่าจะมารอยเดิมคือ  ให้ท้องถิ่นจัดงาน  และแน่นอนเงินก็ท้องถิ่นสิ  เชิญผู้ว่ามาเป็นประธาน  แล้วถ่ายรูปเอาไปขอผลงาน  พัฒนาชุมชนคนท้องถิ่นนั่งเหนื่อยอยู่ข้าง ๆ เวที  กว่าจะรู้ตัวเขาหายไปหมดแล้ว  ต้องมานั่งเก็บเวทีกับเต้นท์อีก  อย่างที่เคยพูดไปเสมอว่า  ถ้า พช.อำเภอมาขอเงินเราทำก็ให้ทำแบบเพื่อนร่วมงานบูรณาการร่วมกัน  ไม่ใช่นายกับลูกน้องอย่างที่บางคนชอบทำ

nengneng

nengneng

นักพัฒนาชุมชน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
รองประธาน ชมรมพัฒนาชุมชนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (แห่งประเทศไทย)
ลูกของแม่ และเพื่อนของท่าน
nengneng

comments

comments