ผมไม่ทราบมาก่อนว่าวันนั้น (18  เม.ย.  2555) เป็นวันซ้อมใหญ่พิธีรับปริญญาของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฎอุดรธานี  มารู้เอาตอนที่ไปยืนรอรถเมล์จะไปทำงานเพราะนักศึกษาแต่งตัวจัดเต็มผ่านหน้ามาเรื่อย ๆ เห็นภาพแล้วนึกถึงตัวเองเมื่อคราวที่จบการศึกษา  แล้วเลยไปถึงเมื่อคราวที่ต้องหางานทำ

ผมเรียนหนังสือช้า  เพราะมัวแต่ใช้เวลาค้นหาตัวเอง  จบ ปวส. แล้วไปทำงานค้นหาตัวเองอยู่ 5 ปี  ก่อนจะกลับมาเรียนต่อปริญญาตรี  เรียกว่าเพื่อนที่เรียน ปวส. ด้วยกันมาเป็นครูแล้วล่ะครับตอนที่ผมเรียนต่อปริญญาตรี

ผมไม่ได้เดินไปสมัครงานที่บริษัทยักษ์ใหญ่ที่เพื่อนหลายคนมองว่ามันมีความมั่นคง  ผมเลือกทำงานกับบริษัทเล็ก ๆ เพราะผมสนุกและอยากเรียนรู้ว่าเถ้าแก่เขามีวิธีเริ่มต้นทำธุรกิจอย่างไร  ถ้าไปบริษัทใหญ่ ๆ แล้วคงหาโอกาศคุยกับเจ้าของบริษัทแบบนี้ไม่ได้  เท่านั้นเอง  แต่เมื่อเร็ว ๆ นี้เล่าให้พี่คนหนึ่งฟัง  พี่เค้าบอกว่าผมคิดถูกแล้วที่ทำในสิ่งที่รัก  ซึ่งผมได้แย้งไปว่า  ผมไม่ได้รักแค่อยากรู้

เรียนจบออกมาก็ไปทำงานตามวิถีของคน ๆ หนึ่งที่ยึดเอาต่างจังหวัดเท่านั้นเป็นสถานที่ทำงาน  จนกระทั่งสอบรับราชการได้  แม้ชื่อเรียกตำแหน่งจะเป็นพัฒนาชุมชน  แต่งานที่ทำมันเหมือนกับครูที่เราเคยทำมาก่อน  และผมรู้สึกมีความสุขกับงานนี้แม้จะเจอกับอุปสรรคนานับประการกับคนและระบบราชการ  แต่ยังรู้สึกสนุกทุกครั้งที่ออกพื้นที่ไปพบปะชาวบ้าน  แม้จะไม่มีงานอะไรยังแอบเข้าหมู่บ้านเลยอ่ะ

อยากบอกน้อง ๆ ที่กำลังจะจบการศึกษาอะครับว่า  คนที่รู้จักตัวเอง  ค้นพบตัวเองว่ารักอะไร  ชอบอะไรจะได้เปรียบเพื่อนคนอื่น  เมื่อรู้แล้วว่าชอบอะไร  รักอะไร  ให้น้อง ๆ ทำสิ่งที่รักนั้นด้วยหัวใจ  อย่าไปเสียเวลาทำในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้รักเลยครับ

nengneng

nengneng

นักพัฒนาชุมชน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
รองประธาน ชมรมพัฒนาชุมชนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (แห่งประเทศไทย)
ลูกของแม่ และเพื่อนของท่าน
nengneng

comments

comments