จำได้ราง ๆ ว่า  มาลา  คำจันทร์  นักเขียนซีไรต์ปี  2534  แนะนำว่าที่นักเขียนและผู้ที่สนใจการเขียนว่า  จะเป็นนักเขียนต้องอ่านให้มาก  ดูให้มาก  แต่อย่าพูดมาก  เมื่อไรที่คุณนักเขียนพูดมาก  การเขียนจะลดลง  และเป็นการลดลงแบบไม่รู้ตัวเสียด้วย

กลัวเหมือนกันครับว่าจะไม่ได้เขียน (ยิ่งเขียนไม่ได้เรื่องอยู่) ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองพูดมากขึ้นล่ะ

บ่ายวันนี้มีการประชุมเพื่อติดตามงาน กีฬาท้องถิ่นสัมพันธ์ ที่ อบต.โคกกลาง เป็นเจ้าภาพในวันที่  2  มีนาคมนี้  การประชุมแบบนี้มีมาครั้งสองครั้งแล้วล่ะครับ  แต่ผมเพิ่งได้ร่วมในวันนี้  ก็คราวที่แล้วผมไปอบรมที่ขอนแก่นนี่ครับ  ผมได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่พิธีกรในพิธีเปิดงานตอนกลางวัน  และงานเลี้ยงตอนกลางคืน  แบบฉายเดี่ยว  ผมแปลกใจเหมือนกันว่าทำไมต้องเป็นผม  เป็นคนอื่น  อบต. อื่นก็ได้  เพราะผมพลาดมาหลายงานแล้วครับ

สงสัยว่าท่านนายกและท่านปลัดกัดฟันเลือก  เพราะมันไม่มีตัวให้เลือก  คงทำใจนานเหมือนกัน (ฮา)

งานในครั้งนี้ท่านปลัดท่านแพลนงานให้เลยครับ  ทำกำหนดการให้ผมเองเลยว่า  ตรงนี้พิธีกรต้องว่าอย่างนี้  ดีเหมือนกันนะครับ  เพราะผมมักจะทำพิธีการตามกำหนดการที่ผมได้รับ  แล้วบางทีเปลี่ยนแปลงหน้างานทำให้ผมลืมบ่อย ๆ (ข้อแก้ตัว  HA  HA)

พอเริ่มได้พูดมากขึ้นก็กลัวว่าตัวเองจะเขียนเรื่องราวอะไรต่อมิอะไรไม่ได้  หรือเริ่มลดลงเหมือนอย่างที่มาลา  คำจันทร์  ว่าไว้  มันมีตัวอย่างให้เห็นกันอยู่  อย่างโน๊สผมก็ไม่ได้เห็นงานเขียนของเขามานานแล้วนะครับ

ดูซิ…ไปเปรียบตัวเองกับเค้าคนดังระดับดารา  หน้าไม่อาย (ฮา)

nengneng

nengneng

นักพัฒนาชุมชน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
รองประธาน ชมรมพัฒนาชุมชนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (แห่งประเทศไทย)
ลูกของแม่ และเพื่อนของท่าน
nengneng

comments

comments