เคยมีเพื่อนเจ้าหน้าที่พัฒนาชุมชน ที่ไปอบรมรุ่นที่ 8 ด้วยกันเป็นคนจังหวัดพิจิตรครับ เขาไปแนะนำสถานที่ท่องเที่ยวของจังหวัดพิจิตรแบบมองไม่เห็นคุณค่าของจังหวัดตัวเองเลย เขาบอกว่าพิจิตรไม่มีสถานที่ท่องเที่ยว ในขณะที่คนต่างบ้านต่างเมืองอย่างเหน่งเหน่งบล็อก กลับมีความรู้สึกว่าเมืองนี้เป็นเมืองพระ ไม่ใช่เมืองชาละวันอย่างที่ชาวเมืองเขาว่าตัวเองเป็นแบบนั้น จะไม่เป็นเมืองพระได้อย่างไรล่ะครับ พระดี วัดดัง อยู่ที่นี่กันทั้งนั้น
เล็กถ่ายภาพหน้าพญาชาละวัน
เหน่งเหน่งบล็อกขับรถมาเห็นได้ว่าชาวนาเมืองชาละวัน กำลังเริ่มทำนากัน เป็นครั้งที่เท่าไรก็ไม่รู้ เพราะชาวนาที่นี่ทำนากันปีละสามครั้งครับ ความเป็นอยู่ของชาวนาที่นี่ไม่ใช่ว่าดีกว่าชาวนาที่อีสานนะครับ คล้ายกันครับพี่น้อง ต่างกันบ้างอาจจะเป็นเรื่องการพนัน (หรือว่าผมไม่เห็นที่พิจิตร…แต่ความจริงมีอยู่) อาจเป็นเพราะว่าคนที่พิจิตรไม่ค่อยมีเวลาว่างมากก็ได้นะครับ ส่วนเรื่องเครื่องดองของเมา สูสีครับ ดูไม่ออกว่าใครหนักกว่าใคร
ในตัวเมืองพิจิตรนอกจากวัดที่มีมากแล้ว ยังมีสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ คล้าย ๆ กับหนองประจักษ์ อุดรธานี เพียงที่เดียวคือ บึงสีไฟครับ คนมาเที่ยวที่นี่เยอะมาก สังเกตุได้จากมีรถทุกประเภทที่มาที่นี่ ทั้งรถจักรยานยนต์ รถกระบะ รถเก๋ง ทั้งญี่ปุ่นและเยอรมัน
nengneng on 
พ่อปัน ปัน on 
