Tweetผมนั่งมองดูผู้คนเดินผ่านไปมาด้านหน้าสถานีรถไฟ การคมนาคมขนส่งที่เป็นบริการของรัฐวิสาหกิจไทยแบบราคาแสนถูก คนที่มาใช้บริการของการรถไฟแห่งประเทศไทยคือชาวบ้านที่ไม่ค่อยมีเงินทองสักเท่าไรเรียกตามภาษาบ้านเราว่าคนจน การบริการอย่าถามว่าดีหรือไม่ ขึ้นรถไปมีที่ให้นั่งและไม่ถูกด่าก็ดีถมไปแล้ว ถ้าหากว่านั่งรถไฟไปถึงที่หมายแล้วข้าวของอยู่ครบ หวยออกงวดนั้นอย่าซื้อ ถามว่าตอนนี้มีอะไรเปลี่ยนไปมั้ย หรือว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
สถานีรถไฟที่พึ่งในการเดินทางของชาวบ้าน
ในสมัยที่ยังเป็นหนุ่ม ออกเดินทางแสวงหาความต้องการของชีวิต ค้นหาตัวตนของเราเอง ชีวิตที่อยู่ในสถาบันการศึกษาให้คำตอบไม่ได้ว่าเราต้องการมุ่งไปทางใด นักอุตสาหกรรม นักปกครอง นายธนาคาร หรือคนงานก่อสร้าง ได้ทำความรู้จักกับการเดินทางแบบรถไฟไทยที่กรุงเก่า เมื่อคราวที่ต้องเดินทางกลับบ้าน ทำให้ได้ทราบ ได้เห็นหลายชีวิตของชาวบ้านที่ทำมาหากินบนรถไฟ ปากต้องกัดตีนต้องถีบมือต้องแย่งกับคนอื่นเพื่อความอยู่รอด ไม่ได้มุ่งหวังร่ำรวยเงินทองอย่างคนอื่นเขา เพียงแค่กินอิ่มนอนอุ่นในวันนี้ก็เพียงพอแล้ว หนังสือหนังหาเรียนพอนับเลขได้ เขียนชื่อตัวเองถูกหรือเปล่าก็ไม่รู้ พอถามว่าได้เรียนบ้างหรือเปล่า หันมามองหน้า ในแววตานั้นอ่านไม่ออก ไม่มีความรู้สึกใด ๆ มีแต่ความรู้สึกว่า อย่ายุ่งกะกู
ห่างหายจากตรงนั้นมาร่วมสิบสิบปี ที่ตรงนี้ก็ยังมีภาพเหมือนกับได้ดูหน้งม้วนเดิม ซ้ำแล้วซ้ำอีก ชาวบ้านที่ทำมาหากินก็ยังเหมือนเดิม หน้าตาอาจเปลี่ยนไปบ้าง คงเป็นอีกรุ่นที่มาแทนรุ่นเก่า ตำรวจรถไฟเมาเหมือนเดิม เสียงประกาศตามสายก็เสียงเดิม ผมลุกจากที่นั่งตรงนั้นเดินจากมา ไม่อยากหันไปมองอีก ไม่อยากมีความทรงจำใด ๆ กับรถไฟ กลัว กลัวจะเหมือนเดิม…ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
nengneng on 
สมคิด on 
ไปเดินเปิดท้ายบ่อยๆ ครับ
โทษด้วยครับ วันหยุดผมหยุดทุกอย่างจริง ๆ แวะมาดู อ้าว…คุณหมอแวะมาเยี่ยม ขอบคุณครับ