เวลาที่มีอุบัติเหตุ  หรือเจ็บป่วยฉุกเฉิน  ชาวบ้านที่ตำบลโคกกลางรู้ดีว่าต้องโทรไป  1669  แต่ที่เข้าใจผิดคือ  คนที่รับสายคือเจ้าหน้าที่ของ  อบต.โคกกลาง  พอไปเจอเสียงที่ไม่คุ้น  แถมพูดภาษาราชการด้วย  เขาก็รีบวางสาย  แล้วโทรมาเบอร์  อบต.  โดยที่เราเองก็ไม่รู้รายละเอียดของคนไข้เลยว่าเป็นยังไง  พอเราแจ้งไปทางศูนย์ถูกหาว่าเราอยากได้เคสเลยไปโกหกเขา (เคยมีเคสอย่างนี้จากหน่วยกู้ชีพของเอกชน)  ทำไมไม่ให้ผู้พบเหตุแจ้งเขาเอง  อยากบอกเขา (ผู้เข้าเวรที่ศูนย์) เหลือเกินว่า  ผู้แจ้งเขาย่านการเว้าไทย

ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่า  ที่เขากลัวการพูดภาษาของภาคกลางเป็นเพราะอะไร  กลัวพูดไม่ถูก  หรือเขินที่จะพูดเพราะไปว่าคนอื่นไว้เยอะหรือเปล่า  แม้กระทั่ง  อปพร.  หรือกู้ชีพบางคนไม่กล้าตอบโต้วิทยุสื่อสารเป็นเพราะอายกลัวพูดภาษาไทยไม่ถูกครับ  บางคนอ้างเรื่องจำรหัสไม่ได้ไปโน่นเลย

เรื่องนี้เป็นความกลัวของคนอีสานที่แก้ยังไงก็ไม่หายซะที  ขณะเดียวกันถ้าไปอยู่ที่อื่นก็อายที่จะพูดภาษถิ่นอีก  กลัวว่าจะมีคนรู้ว่าอยู่อีสานหรือไง  ในขณะที่หลายพื้นที่กลับห่วงว่าคนรุ่นใหม่จะพูดภาษาอีสานบ่อเป็น  เดี๋ยวนี้แม่รุ่นใหม่จะสอนลูกตั้งแต่ยังแบเบาะด้วยการพูดคุยกับลูกเป็นภาษาไทยกลาง  ทำให้เขาคุ้นเคยตั้งแต่ยังเด็ก  โตขึ้นมาเขาจะพูดภาษถิ่นได้เองตามสภาพแวดล้อม  แต่ก็ยังไม่วายมีคนข้างบ้านมากระแนะกระแหนว่าดัดจริตสอนลูกให้พูดไทย  พาลทำให้บางคนเลิกสอนลูกไปเลย

คงต้องอดทนรอดูแหล่ะครับว่า  สองแนวทางนี้อันไหนใช้ได้ดี  อันไหนใช้ได้ดีมากกว่า  คนที่อดทนคือผู้ชนะ

nengneng

nengneng

นักพัฒนาชุมชน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
รองประธาน ชมรมพัฒนาชุมชนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (แห่งประเทศไทย)
ลูกของแม่ และเพื่อนของท่าน
nengneng

comments

comments