อาจินต์  ปัญจพรรค์  เคยพูดไว้ในมติชนนานเดือนแล้วว่า  การเขียนไม่จำเป็นต้องเขียนยาว  อยู่ที่เขียนแล้วบรรลุหรือเปล่า ความหมายของคนพูดคงหมายถึง  มีความเป็นนักเขียนในเรื่องนะครับ  ผมเป็นคนหนึ่งที่เขียนแล้วไม่บรรลุ  ผมไม่เคยผ่านสนามมาเหมือนกับนักเขียนรุ่นก่อนที่ต้องฝึกฝนส่งเรื่องไปให้บรรณาธิการคัดกรอง  เขียนแล้วเขียนอีก  ส่งแล้วส่งอีก  ก็ยังไม่ผ่าน  ต่างกับสมัยนี้  การเขียนในสมันนี้ง่ายกว่าสมัยก่อนเยอะมาก  ไม่ต้องมี บ.ก. มาคัดกรองงานเขียน  พูดอีกอย่างหนึ่งคือเราต้องเป็นบรรณาธิการเอง  พอเขียนเสร็จแล้วส่งเรื่องไปให้คนอ่านได้ทันที

นักเขียน กับ Blogger น่าจะมีคุณสมบัติที่เหมือนกันนะครับ  ที่ผมพอจะนึกออกในตอนนี้คือ  นักเขียนระดับเทพทุกคนจะเป็นนักอ่าน  อ่านทุกเรื่อง  อ่านทุกอย่าง  อ่านแม้กระทั่งพระราชบัญญัติก็เห็นมีบางคนบอกไว้แล้ว  ที่บอกว่าอ่านนี่ไม่ได้เป็นการอ่านเพื่อจะนำมาเขียนเดี๋ยวนั้นนะครับ  เป็นการอ่านแบบอ่านสะสม  อ่านทุกวัน  พอถึงคราวจะได้ใช้มันจะทำให้นึกออกเองโดยอัตโนมัติ

Blogger นั้นก็คงจะคล้าย ๆ กันกับนักเขียนที่ต้องรักการอ่าน  อ่านมากจะได้เปรียบ  ผมคิดว่าการอ่านของนักเขียนกับ Blogger คงจะต่างกันที่ Blogger จะอ่านเฉพาะเรื่องที่ตนเองให้ความสนใจเท่านั้น  ส่วนนักเขียนเขาอ่านทุกประเภท  อ่านเอารสของภาษา  อ่านเพื่อซึบซับความงามของภาษา  ไม่เชื่อก็ลองไปหางานเก่า ๆ ของนักเขียนระดับตำนานมาเสพดู

กามารมณ์เป็นศิลปะชั้นสูงที่คนเรายอมรับอย่างขวยเขินมาในอดีตศตวรรษ  และจนถึงวันนี้

จึงไม่บรรลุปลายทางอย่างภาคภูมิเท่าที่ควร  ในส่วนรวมของประชากรโลก

และเสือกไสตัวเองเข้าไปในอาณาจักรแห่งความระทม

อีกนานครับกว่าจะได้แบบนี้  บางส่วนจาก  น้ำค้างเปื้อนแดด  ของ รงค์  วงษ์สวรรค์

nengneng

nengneng

นักพัฒนาชุมชน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
รองประธาน ชมรมพัฒนาชุมชนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (แห่งประเทศไทย)
ลูกของแม่ และเพื่อนของท่าน
nengneng

comments

comments