เที่ยงครึ่งของวันเสาร์ผมออกเดินทางด้วยรถโดยสารประจำทางไปขอนแก่น  เพื่อรับรถตามที่พนักงานของโตโยต้าแก่นนครโทรแจ้งว่ารถที่ส่งซ่อมทำสีกันชน  เปลี่ยนสเกิร์ตหน้า  เมื่อวันพฤหัสฯที่ผ่านมาจัดการให้เรียบร้อยแล้ว

ก่อนออกจากศูนย์ซ่อมผมตรวจสอบด้วยสายตาอย่างคร่าว ๆ ดูนานหน่อยตรงที่เคยบุบ  ด้วยความที่เห็นรถใหม่ของคนอื่นเป็นประจำว่าในช่วงเวลาประกันปีแรกนี้  รถใหม่มักจะมีเหตุเป็นแล้วเป็นอีก  ได้ทำสีเป็นประจำ  เลยคิดว่าเราก็น่าจะเป็นอย่างนั้น  ต้องได้กลับมาเคลมอีกแน่

เมื่อเรียบร้อยแล้วก็เซ็นเอกสารรับรถและกลับอุดรทันที

ผ่านทางมาแถวกุมภวาปีตรงจุดที่มีข้าวหลามขายข้างทาง  ผมสงสัยวิธีการเรียกลูกค้าของแม่ค้าข้าวหลาม  ทำท่าเหมือนกวักมือเรียกแต่ใช้สองมือ  แล้วดูเหมือนจะย่อตัวเวลากวักมือเรียกด้วย  เลยลองทดสอบดูด้วยการลดความเร็วรถลงทำท่าเหมือนจะจอดแม่ค้ายิ่งย่อตัวต่ำลง  แล้วเป็นอย่างนี้ทุกร้านนะครับ  ไม่แยกว่าชายหญิงเด็กหรือผู้ใหญ่เป็นเหมือนกันหมด  ผมสงสัยว่าทำไมถึงต้องทำแบบนั้น

พอกลับมาถึงบ้าน  คนข้าง ๆ ไปเดินดูรอบรถแล้วไปเจอรอยขูดเท่าหัวไม้ขีดที่กันชนด้านหน้าฝั่งคนขับ  ผมเข้าใจว่าน่าจะโดนอะไรสักอย่างตอนช่างใส่สเกิร์ตให้หรือไม่ก็มีอยู่แล้วแต่เราไม่เห็น  เธอโวยวายว่าก่อนที่จะรับรถมาทำไมไม่ตรวจดูให้ดีและอะไรอื่น ๆ อีกมากมาย  จนกระทั่งทะเลาะกัน

เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นบ่อย  แต่ผมก็ยังไม่ชิน  ไม่คุ้น  ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าอารมณ์ของผู้หญิงทำไมมันกลับไปกลับมาสลับสับเปลี่ยนได้ลื่นไหลขนาดนี้  ทะเลาะกันอยู่ด้วยอารมณ์ทะเลหน้ามรสุม  พอรับโทรศัพท์จากเพื่อนกลายเป็นว่าคุยไปหัวเราะไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

พฤติกรรมของแม่ค้าข้าวหลามยังพอหาคำตอบได้…

nengneng

nengneng

นักพัฒนาชุมชน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
รองประธาน ชมรมพัฒนาชุมชนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (แห่งประเทศไทย)
ลูกของแม่ และเพื่อนของท่าน
nengneng

comments

comments