ตามปกติของวันเวลาประมาณนี้ล่ะครับ nengnengneng จะมาโพสบทความประจำวันให้ท่านอ่านเป็นประจำ (หากวันไหนไม่ได้ตามเป้าก็ขออภัยด้วยแล้วกัน) วันนี้เอาเรื่องของความยากจนมาเล่าให้ฟังตามที่ nengnengneng พบเจอมาในพื้นที่ เส้นของความยากจนตามข้อมูล จปฐ. นั้นอยู่ที่ 23,000 บาทต่อคนต่อปี หมายความว่าครัวเรือนไหนมีรายได้ไม่ถึงเกณฑ์นี้ ถือว่าเป็นครัวเรือนยากจน และในการดำเนินการแก้ไขปัญหาความยากจนของ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.)หลาย ๆ อปท.ในปีงบประมาณที่ผ่านมา ล้วนแต่ใช้เกณฑ์นี้ในการวัดและใช้ข้อมูล จปฐ.นี้ดึงครัวเรือนยากจนเหล่านั้นมาแก้ไขปัญหา ที่พวกเราชาวพอชอเรียกว่าเป็นการแก้ไขปัญหาความยากจน
สภาพบ้านคนจนที่เหน่งไปเจอมา
ในการแก้ไขปัญหาความยากจน (ที่จะไม่ให้เป็นสายลมที่ผ่านเลย) ก็มีปัญหาคือ ครัวเรือนเป้าหมายตามข้อมูล จปฐ. ที่ว่าเป็นครัวเรือนยากจน เขาไม่ได้อยู่ในพื้นที่เมื่อมีโครงการแก้ไขปัญหาความยากจน เมื่อหมดฤดูเก็บเกี่ยวเขาเหล่านั้นก็อพยพไปหาแหล่งงานที่อื่น บ้างไปตัดอ้อย บ้างไปหางานแถบตะวันออกของประเทศ บ้างไปลงเรือตังเก แล้วแต่ว่าอันไหนเงินดีและตัวเองเป็นงาน และ อปท.มักจะทำโครงการฯตอนนี้ล่ะครับ ตอนที่ครัวเรือนยากจนไปตัดอ้อยกันหมดแล้ว การแก้ปัญหาความยากจนจึงเหมือนสายลมที่ผ่านเลย
สาเหตุของความยากจนส่วนใหญ่มาจากการพนัน หวย เหล้า และความขี้เกียจของคน น้อยนักที่จะเห็นคนขยัน ไม่เล่นการพนัน ไม่เล่นหวย ไม่กินเหล้า จน อย่างน้อยเขาก็พออยู่ พอกิน อย่างสบายไม่ได้เดือดร้อน ถึงแม้จะไม่ได้มีเงินทองมากมายหลายล้าน แต่เขามีข้าวกิน มีปลาในนา ในสระน้ำ มีผักในสวน ริมรั้ว มีเป็ด มีไก่ในเล้า เรียกได้ว่ากินอิ่ม นอนอุ่นล่ะครับ
มีครอบครัวหนึ่งในตำบลชาวบ้านเขามาบอกว่า มีชาวบ้านเดือดร้อน ยากจน อาศัยอยู่บ้านหลังเล็ก ๆ ภาษาอีสานเรียกว่า ตูบต่อเล้า คือสร้างเป็นเพิงต่อจากยุ้งเก็บข้าว เมียหนึ่ง ลูกสาม ชาวบ้านบอกว่าเขายากจนอยากให้ อบต.สร้างบ้านให้หน่อย คน ๆ นี้น่าช่วยอยู่ดอกเพราะเขาไม่กินเหล้า ไม่เล่นการพนัน ผมอดสงสัยไม่ได้ว่า เหล้าไม่กิน การพนันไม่เกี่ยวข้อง ถ้ายังขยันทำมาหากินอยู่ บ้านหลังใหญ่ไม่ไกลเกินเอื้อมหรอกครับ
nengneng on 
พ่อปัน ปัน on 
