ทุกคนต้องเป็นครูให้ตัวเองและเป็นครูให้แก่กันและกัน

1619 150x150 ทุกคนต้องเป็นครูให้ตัวเองและเป็นครูให้แก่กันและกันเมื่อคืนได้อ่านบทความของ นิ้วกลม เรื่อง แบบเรียนที่ไม่ได้มีไว้เลียนแบบ ในมติชนสุดสัปดาห์ชอบตอนหนึ่งที่เขาบอกว่า สมัยนี้นั่งอยู่เฉยๆ ข้อมูลและความรู้ก็พุ่งเข้าใส่ ผู้ทำหน้าที่ ให้ความรู้ จึงไม่ใช่ ผู้ให้ความรู้ อีกต่อไปแต่จะเปลี่ยนเป็น ผู้บอกผู้สอนวิธีหาความรู้ แทน โรงเรียนจึงไม่ใช่สถานที่ ให้ความรู้ แต่เป็นสถานที่สร้างบรรยากาศแห่งการเรียนรู้ให้เกิดขึ้น ทุกคนต้องเป็นครูให้ตัวเองและเป็นครูให้แก่กันและกัน

อ่านแล้วชอบและเห็นด้วยอย่างยิ่งครับ คล้ายๆ กับสังคมของชมรมพัฒนาชุมชนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (แห่งประเทศไทย) เราก็พยายามสร้างบรรยากาศแห่งการเรียนรู้ให้เกิดขึ้นแม้จะเป็นการสร้างบรรยากาศผ่านทางออนไลน์ก็เหอะ สมาชิกทุกคนไม่มีใครรู้ไปทุกเรื่อง เราทุกคนต้องเป็นครูให้ตัวเองและเป็นครูให้แก่กันและกันอย่างที่นิ้วกลมว่าไว้จริงๆ

บางครั้งบางหนที่ท่านถามมาแล้วเราตอบไม่ทันอกทันใจท่านก็อย่าเพิ่งต่อว่ากัน ด้วยว่าเราแต่ละคน โดยเฉพาะประธานชมรมพัฒนาชุมชนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (แห่งประเทศไทย) ภารกิจมากเสียเหลือเกิน แน่นอนว่าเมื่อประธานชมรมฯภารกิจมาก สมาชิกคนอื่นของชมรมฯไม่ว่าจะเป็น กรรมการ ผู้ประสานงาน และสมาชิกท่านอื่นๆ ย่อมต้องเป็นครูให้กับท่าน เป็นครูให้แก่กันและกัน เรียนรู้ไปด้วยกัน

สังคมที่เป็นสังคมอุดมปัญญาเป็นสังคมที่ทุกคนต้องมีทักษะของการเป็นครู และรวมถึงพร้อมกายพร้อมใจที่จะเป็นนักเรียนด้วยกัน ถามได้ไม่ต้องอายที่ไม่รู้ ไม่ต้องอายที่ถาม และในขณะเดียวกันก็ต้องตอบคำถามของเพื่อนคนอื่นในเรื่องที่เรารู้ได้ด้วย โดยไม่ต้องกลัวว่าจะเป็นคำตอบที่ผิด

…..หวังมากเกินไปหรือเปล่าหนอ…..

หนึ่งตำบล หนึ่งผลิตภัณฑ์

1618 หนึ่งตำบล หนึ่งผลิตภัณฑ์

หนึ่งตำบล หนึ่งผลิตภัณฑ์ หรือโอท็อป จัดว่าเป็นสินค้าจากฝีมือชาวบ้าน ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่าเป็นสินค้าจากชาวบ้านประเภทหนึ่งตำบล หนึ่งผลิตภัณฑ์ และรายการอย่างนี้เราลอกเลียนแบบมาจากประเทศญี่ปุ่นซึ่งถือว่าเป็นต้นตำรับ

ผู้รู้ท่านหนึ่งเล่าให้ฟังว่า ที่ญี่ปุ่นนั้น สินค้าหนึ่งๆ ที่มีชื่อเสียงในจังหวัดหนึ่งๆ เขาจะไม่มีวางขายที่จังหวัดอื่นๆ นะครับ ใครอยากได้ต้องมาหาซื้อที่แหล่งผลิตเท่านั้น ยกเว้นสนามบินนานาชาติที่เป็นแหล่งรวมสินค้ามีชื่อจากทั่วประเทศอยู่แล้ว ถ้าเป็นจริงอย่างผู้รู้ท่านนี้ว่า นับว่ามีความแตกต่างจากสินค้าโอท็อป หรือหนึ่งตำบล หนึ่งผลิตภัณฑ์ ของบ้านเรามากทีเดียว ไหนบอกว่าเราลอกเขามาไง (ฮา)

สินค้าบ้านเรานั้น ลองว่ามีชื่อเสียงรับรองว่าหาซื้อได้ง่ายดายมาก มีอยู่แทบทุกจังหวัดล่ะครับ ยกตัวอย่างเช่น หมี่โคราช แหนมเนืองอุดร กล้วยตากบางกระทุ่ม เป็นต้น อีกอย่างหนึ่งคือ ตัวผู้ผลิตสินค้าอย่างชาวบ้านเขาไม่มองดูที่พื้นที่ตัวเอง พื้นที่ของตัวเองมีสิ่งที่ดีคืออะไรเขาไม่รู้ หรืออาจจะรู้แต่ไม่ทำ เพราะไม่มีใครทำ (ฮา) ด้วยว่าชาวบ้านบ้านเรามีนิสัยชอบเลียนแบบกันเอง เห็นบ้านนั้นทำอย่างนั้นแล้วได้เงินก็อยากทำมั่ง

อีกอย่างหนึ่งที่ต้นตำรับหนึ่งตำบล หนึ่งผลิตภัณฑ์ญี่ปุ่นได้เปรียบเราคือ ความเป็นนักเล่าเรื่อง สังเกตุมั้ยครับว่าสินค้าญี่ปุ่นแทบทุกตัวจะมีที่มา เป็นเรื่องเป็นราว สินค้าไหนขายดีมีคนนำเรื่องราวเหล่านั้นไปสร้างเป็นหนังก็มีให้เห็นมากมาย บางเรื่องเขาแต่งขึ้นมาด้วยซ้ำ ผิดกับบ้านเรา สินค้ามีที่มาจริงๆ จังๆ ยังกะนิยายกลับไม่มีเรื่องให้คนซื้อได้ยิน

…เป็นเพราะอะไร…

ค่าใช้จ่ายในการจัดงานต่างๆของท้องถิ่น

1617 ค่าใช้จ่ายในการจัดงานต่างๆของท้องถิ่น

เมื่อวานเล่าเรื่อง ระเบียบและหนังสือที่เกี่ยวข้องในการจัดงานของท้องถิ่น ไปว่าถ้าองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจะจัดงานสักหลายงานต้องเตรียมหนังสืออะไรไว้อ้างอิงกับตัวเองและอ้างอิงกับ สตง.บ้าง ใครยังไม่ได้อ่านคลิกเข้าไปอ่านโดยพลัน (ฮา)

วันนี้ขอเล่าเจาะถึงหนังสือที่กล่าวถึงไปเมื่อวานคือ หนังสือกระทรวงมหาดไทย ที่ มท 0808.4/ว 3722 ลงวันที่ 10 สิงหาคม 2555 เรื่อง ซักซ้อมความเข้าใจเกี่ยวกับค่าใช้จ่ายในการจัดงานต่างๆ ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น

หนังสือตัวนี้อ้างถึงหนังสือก่อนหน้านี้ที่กระทรวงมหาดไทยได้กำหนดให้ท้องถิ่นปฏิบัติในการเบิกค่าใช้จ่ายในการจัดงานต่างๆ ทั้งทำเองและอุดหนุน แล้วได้ออกหนังสือนี้มาเพื่อซักซ้อมให้เกิดความชัดเจนคือ

หนึ่ง.การดำเนินการจัดงานต่างๆ ต้องอยู่ในอำนาจหน้าที่ หรือมีกฏหมายให้อำนาจ โดยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นต้องกำหนดกิจกรรมที่จะดำเนินการไว้ในโครงการจัดงาน

สอง.กิจกรรมจะต้องเป็นการส่งเสริมและสนับสนุนที่ให้ประโยชน์ หรืออำนวยความสะดวกแก่ประชาชนเป็นการทั่วไป เช่น การจัดกิจกรรมให้ความรู้อันเป็นประโยชน์ หรือเป็นกิจกรรมที่ส่งเสริมให้ประชาชนเห็นความสำคัญ และรักษาไว้ซึ่งศิลปะ ประเพณี และวัฒนธรรมอันดีของท้องถิ่น

สาม.กิจกรรมที่ดำเนินการจะต้องสอดคล้องกับวัตถุประสงค์ของโครงการ หากไม่ดำเนินการกิจกรรมดังกล่าว จะทำให้โครงการไม่บรรลุวัตถุประสงค์

สี่.หากโครงการที่มีการจัดการประกวด หรือแข่งขัน และมีการมอบรางวัล มูลค่ารางวัลต้องมีสัดส่วนที่เหมาะสม และสอดคล้องกับโครงการ โดยเบิกจ่ายค่าใช้จ่ายเท่าที่จำเป็น เหมาะสม และประหยัด

เป็นไงบ้างครับ ทั้งสี่ข้ออ่านแล้วนำไปปรับใช้ในการจัดงานของนักพัฒน์ได้เลยนะครับ จะแพ้ทาง สตง.ก็ไอ้ข้อสี่ที่บอกว่า “จ่ายเท่าที่จำเป็น เหมาะสม และประหยัด” นี่แหละ อย่าลืมว่า “จำเป็น” ของเรากับ สตง.ไม่เหมือนกัน “เหมาะสม” ของเรากะ สตง.ก็ไม่เหมือนกัน รวมถึง “ประหยัด” ของเรากับ สตง.ก็ไม่เหมือนกันอีก แตกต่างกันยังกะฟ้ากับเหว (ฮา)

ระเบียบหนังสือที่เกี่ยวข้องในการจัดงานของท้องถิ่น

1616 ระเบียบหนังสือที่เกี่ยวข้องในการจัดงานของท้องถิ่น

เหนื่อยแทบไม่มีแรงเขียนเพิ่งกลับจากพิดโลกมาถึงอุดรเย็นวันเสาร์  เช้าอาทิตย์ต้องไปงานกีฬาอีก  วันนี้เลยขอพูดถึงระเบียบและหนังสือสั่งการที่เกี่ยวข้องกับการจัดงานขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นซะหน่อย  และท่านทั้งหลายควรจะมีระเบียบและหนังสือสั่งการเหล่านี้ไว้ในแฟ้มของท่านด้วย

หนึ่ง.ระเบียบกระทรวงมหาดไทยว่าด้วยการรับเงิน  การเบิกจ่ายเงิน  การฝากเงิน  การเก็บรักษาเงิน  และการตรวจเงินขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น  พ.ศ.  2547  ระเบียบนี้ใช้ประกอบได้หลายงานเชียว  อย่างข้อ  67  มีเรื่องการซื้อของแจกชาวบ้านด้วย

หนึ่ง.หนังสือกระทรวงมหาดไทย ที่ มท 0808.4/ว 3722 ลงวันที่ 10 สิงหาคม 2555 เรื่อง ซักซ้อมความเข้าใจเกี่ยวกับค่าใช้จ่ายในการจัดงานต่างๆ ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น

หนึ่ง.หนังสือกระทรวงมหาดไทย ที่ มท 0313.4/ว 1347 ลงวันที่ 19 พฤษภาคม 2541 เรื่อง ค่าใช้จ่ายในการจัดงานต่างๆ ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น

หนึ่ง.หนังสือกระทรวงมหาดไทย ที่ มท 0808.2/ว 3475 ลงวันที่ 11 ตุลาคม 2550 เรื่อง ขอให้ทบทวนและกำหนดมาตรการป้องปราม กรณีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นใช้งบประมาณทางราชการจัดซื้อสิ่งของแจกชาวบ้าน

หนึ่ง.หนังสือกระทรวงมหาดไทย ที่ มท 0808.2/ว 1961 ลงวันที่ 8 พฤษภาคม 2556 เรื่อง ขอให้กำหนดมาตรการเพื่อใช้เป็นแนวทาง กรณีการเบิกค่าใช้จ่ายในการฝึกอบรมและการเบิกค่าใช้จ่ายในการจัดงาน

หนึ่ง.หนังสือกระทรวงมหาดไทย ที่ มท 0808.2/ว 1639 ลงวันที่ 17 เมษายน 2556 เรื่อง หลักเกณฑ์เกี่ยวกับการเบิกค่าใช้จ่ายในการจัดงานต่างๆ เกี่ยวกับการดูแลส่งเสริมและบำรุงรักษาจารีตประเพณีและวัฒนธรรมอันดีขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น

ระเบียบและหนังสือสั่งการเหล่านี้ผมไม่มีให้โหลดนะครับ  ได้แต่บอกเล่าสู่กันฟัง  แล้วท่านต้องไปหามาเอง  หามาใส่แฟ้มไว้  รับรองว่าได้ใช้แน่นอน

การใช้เงินในการแข่งขันกีฬาของท้องถิ่น

1612 การใช้เงินในการแข่งขันกีฬาของท้องถิ่น

เวลาที่เราดูหนังสือหรือเอกสารที่เป็นข้อบกพร่องในการเบิกจ่ายค่าใช้จ่ายในการแข่งขันกีฬา ไม่ว่าจะเป็นของ สตง.เอง หรือที่เพื่อนๆ ชาวท้องถิ่นนำมาเล่าสู่กันฟังมักจะมีการอ้างถึงหนังสือสั่งการ ที่ มท 0808.4/ว 2589 ลงวันที่ 3 สิงหาคม 2547 เรื่องหลักเกณฑ์การใช้จ่ายเงินในการแข่งขันกีฬาองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ว่าท้องถิ่นมักจะไม่ปฏิบัติตามหนังสือนี้ หลายคนอยากเห็นว่าหนังสือนี้ที่จริงห้ามหรือไม่ห้ามเรื่องอะไรบ้าง วันนี้ผมเลยนำหนังสือนี้มาเล่าให้ฟังครับ

ค่าใช้จ่ายในการแข่งขันกีฬาของท้องถิ่น แบ่งเป็น กรณีที่ท้องถิ่นส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน และกรณีท้องถิ่นเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน รายละเอียดตามภาพด้านล่างเลยครับ

1613 การใช้เงินในการแข่งขันกีฬาของท้องถิ่น